نکته هایی در مورد ایمپلنت

ایمپلنت-موزوگرائو (1)

ایمپلنت دندانی یک دندان مصنوعی است که به همراه ریشه آن توسط یک متخصص پریودنتیست در درون فک قرار داده می شود تا جایگزین دندان از دست رفته شما شود. ایمپلنت بهترین انتخاب برای افرادی است که در سلامت عمومی خوبی به سر می برند اما دندانهای خود را در اثر بیماری لثه، پوسیدگی و یا ضربه از دست داده اند. ایمپلنت نسبت به روشهای دیگر مانند روکش دندان و یا بریج که دندانهای مجاور تراش می خورند و در معرض آسیب قرار می گیرند، ارجحیت دارد چرا که تنها جایگزین دندان و یا دندانهای از دست رفته می شود و دندانهای مجاور را تحت تاثیر قرار نمی دهد. به علاوه رعایت بهداشت در ایمپلنت به مانند یک دندان طبیعی انجام می شود، در صورتیکه تمیز نگاه داشتن و مسواک زدن در روشهای دیگر مانند پروتز ثابت یا بریج و دست دندان متحرک مشکل تر خواهد بود.
از جنبه روانی-احساسی نیز ایمپلنت نسبت به پروتزهای متحرک مقبولیت و ارجحیت دارد و براحساس اعتماد به نفستان تاثیر مثبتی خواهد داشت. به عنوان مثال شاید شما به دلیل از دست دادن یک دندان خنده خود را پنهان می کنید و یا به دلیل داشتن دندان متحرک از ترس جابه جا شدن و یا مشخص شدن، خنده و یا ارتباط کلامی موثری نداشته باشید. با استفاده از ایمپلنت شما در هنگام جویدن احساس بهتری خواهید داشت و نیروی جویدن شما به مانند دندانهای طبیعی خواهد بود.
از نظر زیبایی نیز ایمپلنت همانند دندانهای شما خواهد بود. بنابراین با انتخاب صحیح ایمپلنت و ارزیابی دقیق پیش از عمل که توسط متخصص لثه و دندانپزشک تان صورت می گیرد، و نیز با همکاری شما در رعایت بهداشت، ایمپلنت سالها جوابگوی نیازهای جویدن، صحبت کردن و زیبایی شما خواهد بود.

طول درمان ایمپلنت چقدر است؟

طول مدت جراحی معمولا از نیم تا دو ساعت می باشد و بسته به تعداد ایمپلنت ها و شرایط فکی بیمار تغییر می کند.

در مواردی که علاوه بر کاشت ایمپلنت، نیاز به پیوند استخوان و یا تغییر شرایط کف حفره سینوس در فک بالا نیاز باشد، زمان کاشت ایمپلنت بیشتر خواهد بود.

پس از کاشت ایمپلنت تا قرار دادن پروتز روی آن، زمانی حدود شش هفته تا سه ماه موردنیاز است تا کاملا ایمپلنت ها در شرایط به دور از تکان و لرزش، به آرامی به استخوان فک بیمار جوش بخورد و ایمپلنت در جای خود کاملا محکم شود. سپس دندانپزشک مبادرت به قرار دادن پروتز روی ایمپلنت می کند.

البته در مواردی با توجه به کمیت استخوانی فک بیمار و نوع ایمپلنت خاصی که طراحی شده است تا بارگذاری فوری روی آن صورت گیرد، بنا به تشخیص جراح دندانپزشک می توان بلافاصله پس از جراحی کاشت ایمپلنت، پروتز را روی ایمپلنت قرار داد.
در مورد قرار دادن ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان ها دیدگاه ها متفاوت و این شرایط لثه و استخوان هر یک از مراجعین است که پزشک را به کدام مسیر ببرد .

شاید بهترین کار این باشد که ریشه دندان فرسوده به آرامی و با ملاحظه زیاد بدون صدمه به استخوان نازک دور آن کشیده شود و حدود 50 تا 80 روز صبر کنیم . در این مدت لثه جای دندان ترمیم یافته ، عفونت و کیستی اگر موجود بوده از بین رفته و استحوان خوبی در محل ساخته میشود که برای ایمپلنت عالیست و مشکل خالی ماندن چند هفتگی جای دندان جلو در لبخند هم بدون ایجاد نگرانی برای شما از حضور در جمع مردم فقط در یک یا دو روز با ساخت یک پلاک دندان مصنوعی موقت بسرعت حل می شود .

مهمترین خواسته ما در نصب ایمپلنت ثبات اولیه ایمپلنت در جای خود پس از نصب می باشد که بستگی به میزان اسنخوان سالن قابل استفاده در محل ریشه دندان های موجود دارد و از طرفی همیشه به مقدار مناسبی از استخوان اطراف ایمپلنت نیاز داریم که خود تضمین کننده ماندگاری طولانی مدت ارتودنسی و ایمپلنت ها خواهد بود ، گاها با انجام جراحی خارج کننده کیست و عفونت های غیر فعال قبلی و بازسازی استخوان و یا بدون انجام جراحی صرفا با اضافه کردن مقداری پودر استخوان اطراف ایمپلنت ها امکان کار همزمان را داریم ولی در کل جایگزینی ایمپلنت همزمان با کشیدن دندان ها در صورتی میسر خواهد بود که ریشه دندان کشیدنی دارای کیست خیلی بزرگ و یا عفونت فعال نباشد که موجب تخریب استخوان محل قرارگیری ایمپلنت شده باشد که امکان نصب ایمپلنت با گیر و تکیه محکم به استخوان و یا با زاویه صحیح و در عمق مناسب را از ما بگیرد و این بدست آوردن ثبات اولیه در مورد دندان های آسیایی بزرگ که دو یا سه ریشه است و یا در مورد بعضی دندان های نیش معمولاً مقدور نیست و بهتر است حدود 10تا 12 هفته صبر کرد.
با استفاده از روش overdenture بیماران محترم با حداقل زمان احساس واقعی دندان طبیعی را احساس خواهد کرد .

روش جدید immediate implantation ( کاشت سریع ) که ایمپلنت درست پس از کشیدن دندان جای گذاری شود .

در صورتی که ضخامت استخوان و سلامتی استخوان ایده آل باشد در حداقل زمان بیماران صاحب دندان های طبیعی و زیبا و کار آمد خواهد شد . امروز با بهره گیری از جدیدترین وسایل تشخیص از جمله تومو گرافی کامپیوتری و سه بعدی و ساخت مدل راهنما کیفیت – کمیت استخوان و تعیین موفقیت درمان ایمپلنت وتعیین زاویه قرار گیری ایمپلنت به راحتی برای تیم کاشت دندان میسر است .

نکات پایانی:

بنابر این با بهره گیری از روشهای جدید وتکنولوژی روز دنیا دانش ایمپلنت آن چنان گسترش یافته که بیماران نگرانی های قبلی خود را نسبت به نتیجه درمان ، موفقیت درمان ویا درد و تروماهای ناشی از کاشت دندان برای همیشه فراموش خواهند کرد . در آخر همه باید بدانیم مراحل کاشت دندان توسط متخصص کار آمد سهل تر از آن تصوری است که در ذهن داریم
از آنجا که بدنه ایمپلنت Fixture) ) از فلز تایتانیوم خالص ساخته می شود، مشکل رد پیوند نخواهیم داشت ، اما در صورتیکه ارزیابی پیش از عمل که شامل موارد زیر می شود به طور دقیق انجام نگیرد می تواند درصد موفقیت را پایین بیاورد.
• بیماری های عفونی که باعث ضعف سیستم ایمنی شوند.
• دیابت کنترل نشده
• سیگاری بودن فرد
• ناکافی بودن میزان استخوان (در این مورد می توان ابتدا اقدام به پیوند استخوان کرد و سپس درمان ایمپلنت را شروع کرد)
• بیماری پریودنتال و لثه (در این موارد ابتدا باید بیماری لثه درمان شود)

مراحل ساخت ایمپلنت دندان، مواد تشکیل دهنده و بررسی مزایا و معایب

مراحل ساخت ایمپلنت دندان، مواد تشکیل دهنده و بررسی مزایا و معایب

ایمپلنت دندان به این شکلی که امروزه شناخته می‌شود در سال 1952 اختراع شده است. امروزه این روش به عنوان یک روش استاندارد برای جایگزین کردن دندان‌ها از راه پروتز شناخته می‌شود. ایمپلنت دندان یک ساختار ثابت است که با استفاده از عمل جراحی درون استخوان فک نصب می‌شود و در عرض چند ماه به این استخوان جوش می‌خورد. ایمپلنت دندان نقش جایگزین را برای ریشه‌ی دندان از دست رفته بازی می‌کند و می‌تواند یک دندان مصنوعی یا بریج را بر روی خود نگه دارد. نصب ایمپلنت دندان در درون استخوان فک، شبیه‌ترین جایگزین به دندان‌های طبیعی است چراکه ایمپلنت می‌تواند به صورت مستقل باقی مانده و تاثیری بر روی دندان‌های مجاور نخواهد داشت. به روند جوش خوردن ایمپلنت به استخوان فک، osseointegration یا ادغام شدن استخوان گفته می‌شود. اکثر ایمپلنت‌های دندان از جنس تیتانیوم ساخته می‌شوند و می‌توانند بدون شناخته شدن به عنوان یک عامل بیگانه برای بدن، با استخوان ادغام شوند. با گذشت زمان، علم و تکنولوژی پیشرفت زیادی در زمینه‌ی بهبود نتایج جراحی ایمپلنت دندان داشته است. امروزه، نرخ موفقیت عمل کاشت دندان در حدود 98 درصد می‌باشد.

ایمپلنت دندان  یک پایه‌ی فلزی است که با انجام عمل جراحی به درون فک وارد شده و در محل قرارگیری دندان از دست رفته نصب می‌شود. ایمپلنت یک روش جایگزین کردن دندان‌های از دست رفته است که به عنوان جایگزینی برای دندان مصنوعی یا بریج دندان به کار می‌رود. برخلاف دیگر روش‌ها که دندان‌های مصنوعی را بر روی سطح دهان قرار می‌دهند، در این روش، ایمپلنت به داخل محل قبلی قرارگیری دندان وارد می‌شود و به همین دلیل این روش یک گزینه‌ی دائمی محسوب می‌شود. ایمپلنت دندان به طور معمول از جنس تیتانیوم ساخته می‌شود و در محلی که قبلاً ریشه‌ی دندان طبیعی وجود داشته است نصب می‌گردد. این میله با گذشت زمان به استخوان جوش خورده و همانند ریشه‌ی طبیعی دندان خواهد شد. ایمپلنت می‌تواند یک پایه‌ی ماندگار برای قرار دادن دندان‌های مصنوعی باشد.

ساختار ایمپلنت دندان


ساختار ایمپلنت دندان

ایمپلنت دندان  در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف وجود دارد و برای هر موقعیت بالینی، نوع خاصی از آن ساخته می‌شود. ایمپلنت یک ریشه‌ی مصنوعی برای دندان است. سطح ایمپلنت دندانه دار است تا روند جوش خوردن به استخوان تسریع شود. همچنین این دندانه‌ها باعث می‌شوند تا ایمپلنت در زمان پیچیده شدن به درون استخوان، بافت استخوانی را در خود جمع کرده و محکم‌تر به استخوان بچسبد. برخی از انواع ایمپلنت به صورت یکپارچه همراه با دندان مصنوعی تولید می‌شوند. در این روش، نوع دندان از قبل تعیین شده است. در اکثر موارد، پس از بهبودی یک پایه‌ی میانی یا اباتمنت به ایمپلنت متصل می‌شود. این کار سبب ایجاد نتایج بهتر خواهد شد. ایمپلنت دندانی وسیله‌ای است که با استفاده از عمل جراحی در استخوان فک یا جمجمه کار گذاشته می‌شود و می‌تواند یک دندان پروتزی مثل تاج، بریج یا دندان مصنوعی متحرک را بر روی خود نگه دارد. پس از نصب ایمپلنت مدت زمان لازم برای بهبودی متفاوت خواهد بود. به طور عادی پس از این دوره یک وسیله‌ی مخصوص (پایه‌ی میانی) به ایمپلنت متصل می‌شود. این پایه می‌تواند پروتز دندانی را نگه دارد.

مواد اولیه


مواد اولیه

در اکثر موارد ایمپلنت از جنس تیتانیوم ساخته می‌شود. تیتانیوم یکی از مواد مورد علاقه‌ی کلینیک‌های دندانپزشکی و کمپانی‌های تولید کننده‌ی ایمپلنت است چراکه از نظر زیستی سازگاری بالایی داشته، آلرژی ایجاد نکرده و به بافت‌ها آسیب نمی‌رساند. همچنین تیتانیوم در اتصال به سطح استخوان آلوئولار در روند ادغام استخوان توانایی بالایی خواهد داشت. جدا از تیتانیوم، اخیراً ایمپلنت‌هایی با جنس زیرکونیوم نیز تولید شده‌اند. با وجود اینکه این ایمپلنت‌ها نسبتاً جدید هستند، استفاده از آن‌ها امروزه به شکل قابل توجهی کاهش یافته است.

ابزار لازم در جهت کاشت ایمپلنت


انجام عمل ایمپلنت نیازمند ابزارهای مخصوصی است. به طور کلی، کمپانی‌های تولید کننده‌ی ایملپنت، آن را همراه با یک جعبه ابزار مخصوص عرضه می‌کنند.

جعبه ابزار ایمپلنت

 

جعبه ابزار ایمپلنتجعبه ابزار ایمپلنت 1

جعبه ابزار ایمپلنت شامل همه‌ی ابزارهایی است که در طول عمل ایمپلنت و مرحله‌ی نصب پروتز موردنیاز هستند. این جعبه ابزار به همراه ایمپلنت‌ها و پایه‌های میانی در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف عرضه می‌شود. این جعبه ابزار به طور معمول شامل موارد زیر می‌باشد:

  • مته‌های جراحی تیتانیوم در اندازه‌های مختلف و کد شده با رنگ‌های متفاوت
  • ابزارهای نصب ایمپلنت
  • ابزارهای نصب اباتمنت مصنوعی و اباتمنت بهبودی
  • اباتمنت های بهبودی و پیچ‌های پوشاننده. این تجهیزات بلافاصله پس از انجام عمل جراحی به ایمپلنت متصل می‌شوند.
  • پیچ گوشتی‌های مختلف
  • فیزیو دیسپنسر: وسیله‌ای که برای خنک کردن استخوان در طول عمل جراحی مورد استفاده قرار می‌گیرد. استخوان باید همیشه در برابر دماهای بالا محافظت شود تا از وقوع آسیب‌های غیر قابل بازگشت جلوگیری شود.
  • دیگر وسایل کمکی که به شرکت تولید کننده بستگی خواهد داشت: سنجاق راهنما، سینی‌های مخصوص، استنت و غیره.

دو ماده‌ای که به طور اصلی در ساخت ایمپلنت مورد استفاده قرار می‌گیرند تیتانیوم و زیرکونیوم هستند. هر یک از این مواد مضرات و مزایای خاص خود را خواهند داشت. آیا می‌توان گفت یکی از آن‌ها بهتر از دیگری است؟

ایمپلنت تیتانیوم


ایمپلنت تیتانیوم

تیتانیوم فلزی است که به وفور برای ساخت ایمپلنت‌های دندان استفاده می‌شود چراکه به خوبی به استخوان انسان جوش می‌خورد. این ماده دهه‌هاست که مورد استفاده قرار می‌گیرد و تا حدی سبک و قدرتمند است که جراحان از آن برای عمل تعویض مفصل ران یا مفصل زانو استفاده می‌کنند. با این حال تیتانیوم مزایا و معایب خاص خود را دارد.

مزایای استفاده از ایمپلنت دندان با جنس تیتانیوم

مزایای ایمپلنت‌های تیتانیومی واضح است – به همین دلیل اکثر ایمپلنت‌ها از جنس تیتانیوم ساخته می‌شوند. در زیر نگاه سریعی به مزایای ایمپلنت با جنس تیتانیوم خواهیم داشت.

  • نرخ موفقیت 95 درصد
  • ماندگاری بالا  (30 سال و بیشتر)
  • محکم و پایدار و با این حال سبک

معایب استفاده از ایمپلنت با جنس تیتانیوم

استفاده از تیتانیوم برای ایمپلنت دندان خطرات بالقوه و عوارض جانبی به دنبال خواهد داشت. در زیر به مهم‌ترین مشکلات مربوط به ایملپنت های تیتانیومی اشاره می‌کنیم:

  • تداخل با دستگاه ایمنی بدن
  • سمیت گالوانیک (طعم فلز، احساس بار الکتریکی به هنگام نزدیک شدن به فلزات، بی خوابی مزمن)
  • واکنش آلرژیک نسبت به تیتانیوم

واکنش نشان دادن بدن نسبت به تیتانیوم بسیار نادر ولی ممکن است در حالی که هیچ موردی از واکنش بدن نسبت به زیرکونیوم ثبت نشده است. افرادی که نسبت به تیتانیوم واکنش نشان می‌دهند در اصل به فلز نیکل آلرژی دارند. نیکل در ساخت آلیاژ تیتانیوم به کار می‌رود. اگر شما فردی هستید که به مواد مختلفی آلرژی دارید بهتر است قبل از انجام عمل، آزمایش MELISA را انجام دهید. در این آزمایش خون، آلرژی‌های فلزی تشخیص داده می‌شوند. برای این کار یک نمونه خون از شما گرفته شده و به آزمایشگاه فرستاده می‌شود. نتیجه‌ی آزمایش نیز 48 ساعت بعد به شما اطلاع داده خواهد شد.

ایملپنت زیرکونیوم


ایملپنت زیرکونیوم

با وجود اینکه زیرکونیوم به اندازه‌ی تیتانیوم در ایملپنت به کار نرفته است، می‌توان آن را یک گزینه‌ی قابل اعتماد دانست. این ماده مدت زمان زیادی مورد استفاده نبوده که بتوان عوارض جانبی طولانی مدت آن را مشخص کرد. استفاده از این ماده در سال 2007 در آمریکا و در دهه‌ی 1980 در اروپا آغاز شد. زیرکونیوم که یک ماده‌ی بدون فلز کریستالی است معمولاً به شکل یک ایمپلنت یکپارچه بر روی استخوان فک نصب می‌شود برخلاف ایمپلنت‌های تیتانیوم که معمولاً در سه قطعه ساخته می‌شوند.

مزایای استفاده از ایمپلنت با جنس زیرکونیم

با وجود اینکه زیرکونیوم در صنعت ایمپلنت شانس زیادی برای موفقیت ندارد، ولی مزایای متفاوتی خواهد داشت. در زیر به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

  • خطر بروز آلرژی‌های فلزی وجود نخواهد داشت
  • مدت زمان کمتر عمل جراحی به دلیل یک تکه بودن ایمپلنت به جای چند قطعه
  • ظاهر بسیار زیبا

معایب استفاده از ایمپلنت با جنس زیرکونیوم

معایب استفاده از این ماده در ایمپلنت، چیزی است که بسیاری از دندانپزشکان و جراحان را از استفاده‌ی این مواد باز داشته است. در زیر به اصلی‌ترین ابعاد منفی زیرکونیوم اشاره می‌کنیم:

  • هزینه‌ی بالاتر نسبت به تیتانیوم
  • ماندگاری اثبات نشده

چه نوع ایمپلنتی را انتخاب کنم؟


چه نوع ایمپلنتی را انتخاب کنم؟

تیتانیوم و زیرکونیوم هر دو معایب و مزایای خاص خود را دارند. حال چگونه می‌توان در زمان انجام ایملپنت بین این دو ماه انتخاب انجام داد؟ در زیر به مقایسه‌ای می‌پردازیم که امیدواریم بتواند به شما در این تصمیم کمک کند. در نظر داشته باشید که زیرکونیوم به طور عادی گران قیمت‌تر از تیتانیوم بوده و باید برای آن پول بیشتری پرداخت کنید.

در انتخاب نوع ایمپلنت باید موارد زیر را در نظر بگیرید:

ادغام استخوان روندی است که در طی آن ایمپلنت به استخوان فک جوش خورده و استحکام آن با دندان طبیعی برابری می‌کند. تیتانیوم و زیرکونیوم هر دو از نظر زیستی تطبیق پذیر هستند به این معنی که می‌توانند به استخوان و لثه‌های انسان بچسبند. در طی این روند ایمپلنت‌های تیتانیوم در حدی محکم به استخوان می‌چسبند که ماندگاری آن‌ها 20 سال و بیشتر خواهد بود. استفاده از ایمپلنت‌های زیرکونیوم به تازگی فراگیر شده و به همین دلیل مدارک کافی برای تخمین زمان ماندگاری آن‌ها وجود ندارد. همچنین دیده شده که ایمپلنت‌های ساخته شده از زیرکونیوم می‌شکنند که البته این مشکل نادر است.

ایمپلنت‌های تیتانیوم و زیرکونیوم از سه قسمت ساخته شده‌اند: ایمپلنت، اباتمنت یا پایه‌ی میانی و تاج یا دندان مصنوعی. در مورد ایمپلنت‌های تیتانیومی این سه قطعه در زمان‌ها و جلسات درمانی متفاوتی نصب می‌شوند. می‌توان ایمپلنت را تا عمق بیشتری از استخوان وارد کرد. این کار ممکن است ناراحت کننده باشد ولی ماندگاری ایمپلنت را افزایش خواهد داد. در مورد ایمپلنت‌های زیرکونیوم این سه قسمت به یکدیگر چسبیده‌اند و تنها یک قطعه نیاز به نصب در دهان را خواهد داشت. به همین دلیل این ایمپلنت را نمی‌توان به طور کامل به زیر لثه‌ها برد و نصب آن ممکن است برای متخصصین دشوار باشد.

ایمپلنت‌های تیتانیوم ماندگاری بسیار بالاتری خواهند داشت ولی برخی از بیماران از ظاهر این ایمپلنت‌ها ناراضی‌اند. این ایمپلنت‌ها معمولاً یک خط خاکستری در مرز بین دندان و لثه ایجاد می‌کنند. زیرکونیوم ظاهر و رنگی طبیعی دارد. این یکی از بهترین نکات برای انتخاب زیرکونیوم توسط بیماران است.

تا کنون تیتانیوم از نظر استحکام و ماندگاری بهتر از زیرکونیوم عمل کرده است. زیرکونیوم با وجود استحکام نسبتاً بالا، قابلیت ارتجاعی پایینی داشته و به همین دلیل به راحتی می‌شکند.

هر دوی این مواد زیست تطبیق پذیر بوده و مورد تأیید سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) می‌باشند و می‌توان بدون بروز خطر آن‌ها را برای ایمپلنت دندان مورد استفاده قرار داد. تنها نگرانی در مورد استفاده از ایمپلنت تیتانیوم این است که رد کوچکی از آلیاژ تیتانیوم در خون دیده می‌شود ولی تحقیقات انجام شده در طی 50 سال اخیر عارضه‌ی خاصی را در این باره گزارش نکرده‌اند. همچنین خطر بروز آلرژی به فلز نیز وجود دارد. از طرف دیگر، زیرکونیوم در خون فرد دیده نشده و ضد حساسیت می‌باشد.

در صورتی که شما به کاشت کل دندان‌های یک فک خود نیاز دارید، استفاده از ایمپلنت تیتانیوم گزینه‌ی بهتری است. چراکه ایمپلنت‌های تیتانیوم در چند قطعه ساخته می‌شوند و متخصص دندانپزشک آزادی بیشتری برای تغییر آن در دهان شما خواهد داشت. تنظیم کردن ایمپلنت‌های زیرکونیوم در دهان بیمار امری بسیار دشوار است. اباتمنت در ایمپلنت‌های زیرکونیوم ثابت بوده و زاویه دادن به سر ایمپلنت بسیار دشوار (و حتی غیرممکن) خواهد بود.

” کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

انواع مختلف ایمپلنت دندان تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت

انواع مختلف ایمپلنت دندان: تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت


انواع مختلف ایمپلنت دندان تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت

استفاده از ایمپلنت‌های دندانی  به خصوص اگر فرد یک یا چند دندان خود را در تصادف از دست داده باشد می‌تواند یک راه عالی برای به دست‌آوردن مجدد اعتماد به نفس باشد. بسیاری افراد، ممکن است با استفاده از دندانهای مصنوعی معمول احساس خوبی نداشته باشند و یا نتوانند درست غذا را بجوند. چه به دلیل مسائل پزشکی و چه زیبایی، چنانچه می‌خواهید از ایمپلنت‌های دندان استفاده کنید دو نوع مختلف از ایمپلنت‌ها وجود دارد که استفاده از آنها کاملا بی خطر است.

  • ایمپلنت‌های اندواستیل: این نوع ایمپلنت‌ها از طریق جراحی داخل استخوان فک قرار داده می‌شوند. پس از اینکه بافت لثه التیام پیدا کرد باید جراحی دیگری برای اتصال رابط‌ به ایمپلنت انجام شود.
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل: ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل شامل یک اسکلت فلزی هستند که داخل استخوان فک درست زیر بافت لثه قرار داده می‌شود. با ترمیم دهان، اسکلت فلزی به استخوان فک جوش می‌خورد و رابط‌های متصل‌شده به آن از طریق لثه‌ها به سمت بیرون قرار می‌گیرند. در نهایت دندانهای مصنوعی روی این رابط‌ها قرار داده می‌شوند.
ایمپلنت‌های دندانی جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندانی هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای آن ساخته می‌شوند. برای افزایش پایداری ایمپلنت و ترکیب آن با استخوان، سطح ایمپلنت با مواد مختلفی پوشانده شود. چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد اما انواعی که امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند استوانه‌ای شکل یا مخروطی شکل هستند و در واقع شکلی مشابه ریشه دندان طبیعی دارند. روکش یا سایر موارد (بریج، پروتز، غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی تثبیت می‌شوند. ترمیمی که روی ایمپلنت قرار می‌گیرد می‌تواند ثابت یا متحرک باشد.

سطح ایمپلنت دندانی


سطح ایمپلنت دندانی

ایمپلنت‌های امروزی سطحی دارند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد. این سطح ایمپلنت شکلی راه‌راه دارد که این شکل خاص باعث می‌شود سلول‌های استخوانی با سهولت بیشتری روی آن قرار گیرند و به این ترتیب ایمپلنت می‌تواند داخل استخوان ادغام شود. سطحی که در تماس با لثه قرار دارد درخشان و صاف است و سلول‌های اپی‌تلیال به آن چسبیده و فضای اطراف گردن ایمپلنت را پر می‌کنند.. تکنولوژی امکان ایجاد سطوح راه‌راه را (در حد نانو و میکرو) فراهم کرده است. بنابراین سلول‌های استخوانی قادرند با حداکثر قابلیت خود به ایمپلنت بچسبند. هرچه سطح راه‌راه با دقت بیشتری ساخته شود کیفیت ایمپلنت دندانی بالاتر می‌رود چرا که وجود چین‌خوردگی‌ها سطح تماس بین استخوان و ایمپلنت افزایش پیدا کرده، استخوان و ایمپلنت به صورت یک‌دست‌تری با یکدیگرترکیب می‌شوند و به این ترتیب پایداری مکانیکی و بیولوژیک ایمپلنت در استخوان افزایش می‌یابد.

اجزای مختلف یک ایمپلنت دندان 


ایمپلنت دندان  شامل چندین جزء است: خود ایمپلنت، اباتمنت (رابط اتصال ایمپلنت به تاج ) و تاج دندان.

روش های اتصال اجزای ایمپلنت متفات می باشد که در ادامه به آن میپردازیم:

 روکش‌هایی که روی ایمپلنت چسبانده می‌شوند 

روکش‌هایی که روی ایمپلنت چسبانده می‌شوند

یکی از راه‌هایی که از طریق آن روکش دندان به ایمپلنت دندانی متصل می‌شودچسباندن آن روی یک قطعه حدواسط(اباتمنت پروتزی) است. اباتمنت پروتزی به ایمپلنت پیچ می‌خورد و روکش با استفاده از چسب(سیمان دندانی) روی آن تثبیت می‌شود. استفاده از این روش یک راه عالی برای قرار دادن روکش در ایمپلنت دندانی تکی است ولی باید با احتیاط زیادی انجام شود زیرا در لحظه چسبیدن باقیمانده یا اضافه‌های چسب می‌توانند به زیر لثه تراوش کنند و با گذشت زمان به ایمپلنت صدمه وارد کنند. گاهی اوقات ممکن است تمیز کردن روکش مشکل باشد، ممکن است سیمان از بین برود یا روکش شکسته/گم شود.

روکش‌هایی که روی ایمپلنت پیچ می‌خورند

روکش‌هایی که روی ایمپلنت پیچ می‌خورند

دومین روش برای چسباندن یک روکش دندان به ایمپلنت پیچ کردن آن است. بنابراین روکش مستقیما روی ایمپلنت پیچ می‌خورد و سوراخ قرارگیری پیچ تثبیت‌کننده با ماده مسدودکننده(پرشدگی) متناسب با رنگ دندان پوشانده می‌شود. مزیتی که دارد این است که امکان برداشتن آن در زمان مورد نیاز (مانند نیاز به تمیزکردن حرفه‌ای، تعمیرات کوچک و غیره) وجود دارد. از معایب آن این است که این پیچ کوچک تحت تاثیر فشار بالا ضعیف می‌شود و باید به صورت دوره‌ای با استفاده از کلیدهای مخصوص و آچارهای تنظیم شده سفت شود.

انواع مختلف ایمپلنت های دندان 


انواع مختلف ایمپلنت های دندان

بیش از 60 شرکت ایمپلنت‌های دندانی و یا مواد به کار رفته در ساخت ترمیم‌های دندانی که روی این ایمپلنت‌ها قرار می‌گیرند را تولید می‌کنند. در نتیجه، دندانپزشکان گزینه‌های زیادی برای انتخاب درمان درست مطابق با نیازهای ویژه بیمار دارند. اگرچه، باید این نکته نیز مد نظر قرار داده شود که چنانچه کارگذاشتن ایمپلنت توسط یک دندانپزشک انجام شود و برای تعمیر آن به دندانپزشک دیگری مراجعه کنید دندانپزشک جدید ممکن است تجربه کمتری داشته باشد یا به مواد استفاده شده توسط دندانپزشک قبلی دسترسی نداشته باشد.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع روند کاشت 


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع روند کاشت

ایمپلنت‌های دندانی معمولا بر پایه نوع روش مورد استفاده برای قرار دادن آنها طبقه‌بندی می‌شوند: دو مرحله یا تک مرحله

  • ایمپلنت‌های دو مرحله: روش دو مرحله‌ای شامل جراحی برای قرار دادن ایمپلنت داخل استخوان فک و بستن بافت لثه با استفاده از بخیه است. چندین ماه پس از ترمیم، یک عمل جراحی جزئی برای متصل کردن اباتمنت و روکش انجام می‌شود.
  • ایمپلنت‌های اندواستیل(Endosseous): اندواستیل‌ها رایج‌ترین نوع مورد استفاده در روش‌های دو مرحله‌ای کاشت ایمپلنت هستند. این ایمپلنت را به روش جراحی مستقیما داخل استخوان فک قرار میدهند. ایمپلنت‌های اندواستیل به عنوان یک روش جایگزین برای بریج یا دندانهای مصنوعی متحرک مورد استفاده قرار می‌گیرند، ایمپلنت‌های اندواستیل شامل انواع پیچی (رزوه‌دار)، استوانه‌ای(صاف) یا تیغه‌دار هستند.
  • ایمپلنت‎‌های دندانی تک مرحله: روش تک مرحله شامل قرار دادن ایمپلنت‌ بلندتر داخل فک از طریق جراحی است. ایمپلنت روی استخوان فک قرار می‌گیرد سپس بافت لثه روی ایمپلنت با استفاده از بخیه بسته می‌شود ولی سر ایمپلنت بیرون باقی می‌ماند. پس از چند ماه که محل ترمیم شد، اباتمنت و روکش موقت بدون نیاز به جراحی برای خارج کردن سر ایمپلنت روی آن سوار می‌شوند.
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل: این نوع ایمپلنت‌ها معمولا برای عملهای یک مرحله ای استفاده میشوند. ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل داخل بافت لثه روی استخوان فک قرار داده میشود. رابط از لثه بیرون میزند تا ترمیم را نگه دارد. مزیت اصلی این نوع ایمپلنت این است که میتواند دندان مصنوعی را برای افرادی که ارتفاع استخوانی کافی ندارند، محکم نگه دارد.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع متصل کننده 


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع متصل کننده

ایمپلنت‌ها ممکن است بر پایه شکل و نوع سرشان نیز طبقه‌بندی شوند. در همه ایمپلنت‌ها ترمیم یا اباتمنت به سر ایمپلنت متصل شده یا پیچ می‌خورند. سه نوع اتصال دهنده اصلی وجود دارد:

  • متصل کننده شش ضلعی داخلی: شکلی شش ضلعی دارند. یک اتصال‌دهنده شش ضلعی داخلی یک سوراخ در سر ایمپلنت است که در آن اباتمنت ترمیم پیچ می‌خورد.
  • متصل کننده شش ضلعی خارجی: این مورد نیز شکلی شبیه شش ضلعی دارد و این اتصال دهنده‌ها در راس ایمپلنت قرار می‌گیرند.
  • اتصال‌دهنده‌های هشت‌ضلعی داخلی: شکلی هشت ضلعی دارند، یک اتصال دهنده هشت ضلعی داخلی به شکل  سوراخی در سر ایمپلنت دندانی است که اباتمنت ترمیم در آن پیچ می‌شود.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس سایز


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس سایز

راه دیگر برای دسته‌بندی ایمپلنت‌ها بر اساس سایز آنها است که مشخص می‌کند ایمپلنت‌ها معمولا کجای دهان می‌توانند قرار بگیرند. معمولا فاصله‌ دندانها و میزان در دسترس بودن استخوان تعیین می‌کند که ایمپلنت چه اندازه‌ای داشته باشد.

  • سطح استاندارد: ایمپلنت‌های دندانی استاندارد قطری بین 5/3 تا 2/4 میلی‌متر دارند. این ایمپلنت‌ها بیشتر در قسمت جلوی دهان قرار داده می‌شوند.
  • سطح پهن: ایمپلنت‌های دندانی با سطح پهن قطری معادل 5/4 تا 6 میلی‌متر دارند و برای دندانهای عقب مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  • مینی‌ایمپلنت‌های دندان: مینی‌ایمپلنت‌های دندانی بسیار نازک هستند و مقاومت کمی دارند. این ایمپلنت‌ها در فضاهای کم بین دندانها(مثلا به جای دندانهای پیشین جانبی) مورد استفاده قرار می‌گیرند. استفاده از آن در فضاهای دیگر توصیه نمی‌شود(ممکن است بشکند). از این نوع ایمپلنت‌ در مواردی چون تثبیت دندانهای مصنوعی متحرک(دنچور متحرک روی ایمپلنت‌های اوردنچور)، در افراد مسن، زمانی که نیروی جویدن خیلی بالا نباشد، به عنوان ایمپلنت‌های موقت یا در بیمارانی که بافت استخوانی مورد نیاز برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را ندارند استفاده می‌شود.

 

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس جنس


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس جنس

اگرچه بیشتر ایمپلنت‌های دندانی از تیتانیوم ساخته شده‌اند اما سطح ایمپلنت (که طول عمر ایمپلنت و پایداری درمان را تحت تاثیر قرار می‌دهد) می‌تواند متغیر باشد. یک سطح متخلل نسبت به سطح ماشین‌شده و صاف سطح تماس بیشتری با استخوان دارد. سایر سطوح شامل سطح شن‌پاشی شده یا اسید خراش داده و زبری سطح ، سطح تیتانیومی با اسپری پلاسما و پوشش هیدروکسی اپاتیت با اسپری پلاسما هستند.

  • ایمپلنت‌های دندانی از جنس تیتانیوم: ایمپلنت‌های دندانی از جنس تیتانیوم رایج‌ترین نوع ایمپلنت‌های دندانی هستند و امکان اتصال بخش تاج دندان به بالای ایمپلنت را فراهم می‌کنند. این مورد مقرون به صرفه‌ترین گزینه جایگزینی است.
  • ایمپلنت‌های دندانی سرامیکی: ایمپلنت‌های دندانی سرامیکی از اکسید زیرکونیا که سفیدرنگ است ساخته می‌شوند. معمولا در مواردی که زیبایی اهمیت است مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع ایمپلنت‌ها گران‌تر از ایمپلنت‌های دندانی ساخته شده از تیتانیوم هستند.

دسته بندی انواع ایمپلنت بر اساس شکل ریشه


دسته بندی انواع ایمپلنت بر اساس شکل ریشه

ایمپلنت‌های دندانی به شکل ریشه یکی از محبوب‌ترین انواع ایمپلنت‌ها در دنیا هستند. ممکن است استوانه‌ای شکل، صاف و یا مارپیچی و مخروطی باشند.

ایمپلنت های قدیمی که دیگر کاربرد ندارد


ایمپلنت های قدیمی که دیگر کاربرد ندارد

  • ایمپلنت‌های تیغه‌دار
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریوستئال
  • میله ثابت شده به استخوان
  • ایمپلنت‌های Transosseus

اگرچه استفاده از این نوع ایمپلنت‌ها در زمان خود معقول و منطقی بود اما این نوع ایمپلنت‌ها دیگر بیش از این مورد استفاده قرار نمی‌گیرند(تیغه‌دار، ساب‌پریوستئال) یا استفاده از برخی از آنها محدود شده است. ایمپلنت‌های میله ثابت شده به استخوان و انواع transosseus–در موارد شدید آتروفی استخوانی زمانی که بیمار نمی‌تواند پیوند استخوان انجام دهد مورد استفاده قرار می‌گیرند.

دیگر انواع ایمپلنت های دندانی


ایمپلنت‌هایی که بیشترین استفاده را دارند اندازه‌ای مشابه با اندازه دندان طبیعی دارند. از این نوع ایمپلنت‌ها برای جایگزینی یک یا تعداد بیشتری دندان استفاده می‌شود. برای جایگزینی تعداد بیشتر دندانها، ایمپلنت‌ به صورت بزرگتر ساخته می‌شود. این ایمپلنت‌ها از طریق پیچ‌های فلزی که داخل استخوان تعبیه می‌شوند روی خط آرواره پیچ می‌خورند. برای جایگزینی چند دندان، ایمپلنت‌های بیشتری نیاز است. برای جایگزینی همه دندانها حداقل چهار ایمپلنت و گاهی اوقات هشت ایمپلنت نیاز است. این تعداد بسیار کمتر از تعدادی است که در گذشته استفاده می‌شد.

مینی‌ایمپلنت‌ها کسری از میلی‌متر کوچکتر از ایمپلنت‌های رایج هستند. در آنها از پیچ‌های کوچکتری استفاده می‌شود و فضای کمتری اشغال می‌کنند. میکروایمپلنت‌ها کوچکتر از مینی ایمپلنت‌ها هستند اما استفاده از آنها رایج نیست. زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرند که فضای بین دندانی بسیار کم است اما بیمار ترجیح می‌دهد یک دندان بسیار محکم داشته باشد تا یک بریج لق.

بریج ثابت

اگرچه بریج با ایمپلنت متفاوت است ولی بریج‌هایی هستند که با ایمپلنت حمایت می‌شوند. این نوع بریج‌ها مانند انواع قبلی خود روی دندانهای اطراف قسمت بدون دندان تکیه نمی‌کنند در عوض  کاملا بوسیله ایمپلنت حمایت می‌شوند. گاهی اوقات از این نوع ایمپلنت برای حمایت از بریج‌های متحرک که در صورت تمایل از دهان خارج می‌شوند نیز استفاده می‌شود. این نوع بریج می‌تواند به راحتی توسط خود بیمار مجددا به سر جای خود برگردانده شود.

اوردنچورها

اوردنچور زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که بیمار همه دندانهای خود یا همه دندانها در یک فک را از دست داده است. اوردنچور از لثه و استخوان در برابر اثرات منفی دنچورها محافظت می‌کند. ساییده شدن دندانهای مصنوعی روی خط لثه باعث تحلیل رفتن استخوان می‌شود اما می‌توان با استفاده از یک ایمپلنت دندانی از بروز چنین مشکلی جلوگیری کرد. ایمپلنت طبق معمول داخل استخوان قرار می‌گیرد و دنچور را بالای خط لثه نگه می‌دارد و به این ترتیب از استخوان زیر آن محافظت می‌کند.

زمانی که دندانها نیاز است به اطراف حرکت داده شوند و کمی تغییر مکان بدهند ایمپلنت‌ها می‌توانند به عنوان یک لنگر عمل کنند و این اطمینان را به وجود می‌آورند که دندانها به سمت محل مورد نظر حرکت داده می‌شوند. در ارتودنسی نیز نیاز به کمی حرکت دادن دندانها برای ردیف کردن بهتر دندانها است. برای اطمینان از اینکه دندانها بیش از حد انتظار حرکت نکنند و ردیف‌شدگی مورد نظر حاصل می‌شود از ایمپلنت‌های دندان برای محکم کردن دندانها در سر جای خود و جلوگیری از حرکات اضافی استفاده می‌شود.

گاهی اوقات، میکروایمپلنت‌ها برای محکم‌کردن بریج‌های موقتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع بریج به جای دندان‌هایی که قرار است در آینده نزدیک در دهان قرار داده شوند مورد استفاده قرار می‌گیرد. زمانی که دندانها آماده شدند و دهان ترمیم پیدا کرد می‌توان میکروایمپلنت‌ها را خارج کرد و از ایمپلنت‌های با اندازه استاندارد استفاده کرد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

ایمپلنت

افزایش عمر ایمپلنت دندان: جنس، تراکم استخوان بالا و بهداشت دهان

کاشتن دندان ثابت یا ایمپلنت  موثرترین روش جایگزین کردن دندان تا به امروز می‌باشد. در صورت مراقبت کافی، ایمپلنت می‌تواند تا آخر عمر ماندگار باشد. ولی باید در نظر داشت که با وجود اینکه ایمپلنت یک روش جایگزینی ثابت می‌باشد، عوامل بسیاری می‌توانند بر طول عمر آن اثر داشته باشند. کاشت دندان دارای دو جزء می‌باشد: یکی ایمپلنتی است که به عنوان ریشه جایگزین و دیگری تاج دندانی است که به عنوان دندان مصنوعی عمل می‌کند. ایمپلنت دندانی می‌تواند تا آخر عمر ماندگار باشد. این ماده از تیتانیوم ساخته شده و بااستخوان فک فیوز (متصل) شده و درنتیجه به عنوان ریشه‌ای باثبات عمل می‌کند. ایمپلنت نباید دچار پوسیدگی یا خوردگی بشود. در واقع برخی از اولین ایمپلنت های دندانی که 30 سال پیش کار گذاشته شده‌اند همچنان در دهان بعضی از بیماران به خوبی جواب می‌دهد. اگرچه امکان ناموفق بودن ایمپلنت نیز وجود دارد. عواملی که منجر به عدم موفقیت این روش درمانی می‌شوند عبارتند از :

  • بیماری‌های لثه
  • آسیب‌دیدگی دندان یا فک
  • وضعیت بدِ قرارگیری دندانها

بهترین راه جلوگیری از موارد بالا ایمپلنت رعایت بهداشت دهانی می‌باشد تا بافت لثه سالم بماند.این امر شامل مسواک زدن حداقل دو بار در روز، استفاده از نخ دندان حداقل یک بار در روز و مراجعه به دندانپزشک دو بار در سال جهت تمیز کردن مرتب دندان ها می‌باشد. قسمت دیگر بازسازی دندانی یعنی تاج دندان برای همیشه ماندگاری ندارد. در صورت مراقبت کافی، تاج دندان حدود 10 تا 15 سال دوام خواهد داشت. پس از آن احتمالاً بایستی تاج را جایگزین کرد که خوشبختانه این عمل ساده می‌باشد. یک عامل دیگر مؤثر در ایمپلنت دندان میزان مهارت دندانپزشک است. جهت دستیابی به بهترین نتیجه، همیشه بایستی به دندانپزشکی که در ساخت ایمپلنت دندان تجربه کافی دارد مراجعه کرد.

ایمپلنت دندانی چقدر عمر می‌کند؟

ایمپلنت دندان  به علت ماده‌ای که در ساخت آن مورد استفاده قرار می‌گیرد و نحوه قرارگیری آن در استخوان دارای ماندگاری بسیار بالایی می‌باشد. تحقیقات نشان‌دهنده میزان ماندگاری 94 درصد در طول 10 سال و 91 درصد در طول 15 سال می‌باشند و این مطالعات منجر به رشد فن‌آوری و روش های نوین جهت ساخت ایمپلنت با ماندگاری بالا شده‌اند. برای مثال بیماران با مشکل دندان‌قروچه یا تراکم کم استخوان می‌توانند از ایمپلنت های و روش های درمانی بهتری بهره ببرند و این روش های درمانی جدید امکان استفاده از ایمپلنت را برای افراد بیشتری فراهم می‌سازد. یکی از مواردی که دندانپزشک پیش از قرار دادن ایمپلنت ارزیابی می‌کند، تراکم استخوان فک می‌باشد. فک دندانها را ثابت نگه می‌دارد. بین فک و ریشه دندان ها رابطه سیمبیوتیک (همزیستی) وجود دارد. هر زمانی که آدامسی می‌جوید یا غذا می‌خورید، دندان‌ها به فک نیرو وارد می‌کنند و همین مطلب باعث تقویت استخوان می‌شود و درنتیجه تراکم استخوان بهبود پیدا می‌کند. در صورت افتادن دندان، محرک مورد نیاز استخوان فک دیگر وجود نداشته و درنتیجه استخوان تراکمش را از دست می‌دهد. در صورت کاهش تراکم استخوان فک، همیشه نیازی به استفاده از روش هایی مانند پیوند استخوان نمی‌باشد. ولی بسته به شدت از دست رفتن استخوان امکان دارد از این روش استفاده شود.

کاشت دندان یا ایمپلنت چیست؟


کاشت دندان یا ایمپلنت چیست

کاشت دندان یا ایمپلنت  دارای دو بخش می‌باشد : پیچ تیتانیومی که در فک قرار گرفته و جایگزین ریشه دندان از دست رفته می‌شود و دندان جایگزین که می‌تواند تاج، بریج دندان یا دندان مصنوعی باشد. پیچ‌ها باعث می‌شوند تا دندان جایگزین به خوبی در محل خود قرار بگیرد و نیازی به نگرانی در ارتباط با جابه‌جایی یا خارج شدن آن از دهان وجود ندارد. ایمپلنت یکی از بهترین گزینه‌ها برای جایگزینی دندان است. در پاسخ به این سؤال که ایمپلنت های دندانی تا چه زمانی ماندگاری دارند بایستی گفته شود که مطالعات نشان داده‌اند که ایمپلنت دوام بسیار بالایی دارند. البته باید به یاد داشته باشیم که ایمپلنت های پزشکی هیچگاه به میزان 100 درصد موفقیت‌آمیز نیستند و ایمپلنت های دندان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. همچنین عوامل متعددی هستند که تأثیر منفی بر میزان ماندگاری ایمپلنت دندان دارند مانند سابقه پزشکی بیمار، استعمال دخانیات، سابقه بیماری لثه، مشکلات ناشی از درمان و وضعیت بهداشت دهانی. در واقع مطالعات حاکی از این هستند که 8 تا 82 درصد از مواقع، نوعی عارضه مرتبط با ایمپلنت (پری ایمپلنت-التهاب بافت اطراف) می‌تواند ایجاد شود.

 برای چه تعداد دندان می‌توان عمل ایمپلنت را انجام داد؟ 


برای چه تعداد دندان می‌توان عمل ایمپلنت را انجام داد

از ایمپلنت برای جایگزین کردن یک یا چند دندان استفاده می‌شود. همه انواع جایگزینی دندان مانند بریج یا دندان مصنوعی می‌توانند به وسیله ایمپلنت تثبیت شوند. در صورتیکه تنها یک دندان را از دست داده باشید، یک ایمپلنت دندانی برای عمل جایگزینی کافی می‌باشد. اگرچه فضای بیشتر ایجاد شده در اثر افتادن دو یا چند دندان لزوماً به یک ایمپلنت برای هر دندان افتاده نیاز ندارد؛ تعداد دقیق ایمپلنت به کیفیت و حجم استخوان در هر بخشِ مورد نیاز ایمپلنت بستگی دارد. بیمارانی که عادت به دندان‌قروچه دارند ایمپلنت هایشان بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرد. در بیشتر افراد دندان‌قروچه هنگام خواب انجام می‌شود و برای همین از انجام آن آگاه نیستند. دندان های به شدت ساییده یا صاف شده، لبه‌های خراشیده مینای دندان و شکستگی تکه‌های پرکردگی دندان ها شایع‌ترین علائم دندان‌قروچه می‌باشند. تاثیرات ناشی از دندان‌قروچه بایستی در روند درمان بررسی شوند و می‌توان بوسیله استفاده از ایمپلنت اضافی، انتخاب مواد ترمیمی مناسب و استفاده از محافظ دندانی مخصوص شب این مشکل را برطرف کرد.

 نحوه انجام ایمپلنت دندان 


نحوه انجام ایمپلنت دندان

در ابتدا دندانپزشک یا متخصص جراحی لثه و استخوان فک را با مته مخصوص سوراخ کرده و پیچ را درون فک کار خواهد گذاشت. در عرض چند ماه پیچ به استخوان فک فیوز (متصل) و آن را تبدیل به یک ریشه جایگزین مستحکم می‌کند. یک محافظ به صورت موقتی روی پیچ قرار می‌گیرد تا به بهبود کمک شود. پس از فیوز پیچ در فک، برای بازسازی بایستی به دندانپزشک مراجعه کنید. اگر یک دندان از دست داده باشید، از تاج دندان یا بریج استفاده خواهد شد. در صورت از دست دادن چند دندان در یک ردیف، از دندان مصنوعی با پایه ایمپلنت استفاده خواهد شد. بسته به اینکه چند دندان از دست داده باشید و همچنین محل قرارگیری دندان ها روی فک فوقانی یا پایینی، روند ایمپلنت 5 تا 6 ماه زمان می‌برد.

 مدت زمان روند درمان 


در موارد عادی، از زمان قرار دادن ایمپلنت تا زمان جایگزینی اولین دندان، زمان درمان بین 6 هفته تا 6 ماه زمان می‌برد. در صورتیکه کیفیت استخوان بالا باشد زمان درمان کاهش پیدا می‌کند. درحالیکه در استخوان های ضعیف‌تر این زمان افزایش پیدا کرده و ممکن است بیش از 6 ماه زمان ببرد.

 دانستنی‌های قبل از آغاز جراحی ایمپلنت 


دانستنی‌های قبل از آغاز جراحی ایمپلنت

پیش از جراحی خلاصه روند درمان به صورت کتبی به شما ارائه شده و وضعیت فعلی دندان های شما و هرگونه گزینه جایگزین ایمپلنت مطرح خواهد شد. این مطالب کتبی شامل ارزیابی مراحل مختلف و مدت زمان درمان، تعداد ایمپلنت مورد نیاز و همچنین هزینه درمان می‌باشد. در ارتباط با مسائلی که مخصوصاً به وضعیت بیماری شما مربوط می‌شود نیز مواردی مطرح خواهد شد.

 ایمپلنت دندانی تا چه مدت ماندگاری دارد؟ 


ایمپلنت دندانی تا چه مدت ماندگاری دارد

پس از اطمینان از سلامت ایمپلنت و بافت های نرم مجاور و قرارگیری صحیح دندان های جدید، آنچه که بر مدت زمان ماندگاری ایمپلنت تأثیر دارد میزان توجه و مراقبت شما در رعایت بهداشت دهانی و مراجعه به پزشک جهت جلسات منظم معاینه می‌باشد. در صورت عدم مراقبت کافی، روی ایمپلنت رسوب سخت یا نرم (جرم و پلاک) به وجود خواهند آمد. این رسوبات بسیار مشابه همان رسوباتی است که روی دندان طبیعی ایجاد می‌شوند. در صورت عدم درمان، این رسوبات باعث عفونت لثه، خونریزی و درد خواهند شد.می‌توان اینگونه بیان کرد که ماندگاری ایمپلنت به اندازه‌ی دندان طبیعی می‌باشد. ایمپلنتی که به شکل صحیح در استخوان سالم قرار داده شود، برای سالها و حتی تا آخر عمر ماندگار می‌باشد. البته همانطور که تاج دندان، بریج و دندان های پرکرده به ترمیم یا جایگزینی نیاز دارند، ایمپلنت نیز به مراقبت کافی نیازمند است. ایمپلنت دندانی بسیار مشابه دندان طبیعی است و می‌تواند تا 25 سال ماندگار باشد. شما می‌توانید با وجود ایمپلنت صحبت کنید، غذا بخورید و با اعتماد به نفس لبحند بزنید بدون اینکه کسی متوجه ایمپلنت شود. برای اطمینان از ماندگاری بالای ایمپلنت، بهداشت دهانی را رعایت کرده و به طور منظم برای معاینه به دندانپزشک مراجعه کنید.

 مقایسه استحکام و دوام ایمپلنت دندانی در مقایسه با دندان طبیعی 


مقایسه استحکام و دوام ایمپلنت دندانی در مقایسه با دندان طبیعی

ایمپلنت دندانی به این علت که از لحاظ ظاهری شبیه دندان طبیعی بوده و حسی مشابه حس دندان طبیعی دارد، دارای ارزش و اهمیت می‌باشند . عملکرد ایمپلنت نیز از لحاظ توانایی صحبت، طرز قرارگیری دندان ها و جویدن نیز مشابه دندان طبیعی می‌باشد. جراحی ایمپلنت راهی ایمن و مؤثر در حفظ زیبایی ظاهر شما می‌باشد. ولی بدون ماندگاری، زیبایی ظاهری کافی نمی‌باشد. هیچ کس تمایل به استفاده از جایگزین دندانی که ماندگار نباشد ندارد.

 ایمپلنت دندانی از تیتانیوم ساخته شده‌اند

ایمپلنت دندانی دارای سه بخش می‌باشد  : پُست (رابط) ، اباتمنت (پایه) و تاج سرامیکی. پُست داخل استخوان فک قرار داده شده و به عنوان ریشه دندان عمل می‌کند. تاج نیز به عنوان دندان جایگزین عمل می‌کند. اباتمنت بخش متصل‌کننده است که پُست را به تاج متصل می‌کند. پُست و اباتمنت از تیتانیوم ساخته شده‌اند که یکی از مستحکم‌ترین فلزات می‌باشد. این آلیاژ در پزشکی بسیار کاربرد دارد، زیرا در برابر خوردگی مقاوم است و با استخوان فک پیوند برقرار می‌کند. همچنین تیتانیوم دندانی با بافت های زنده سازگار است و بدن این ماده را رد نمی‌کند. پس از جراحی ایمپلنت، استخوان بهبود پیدا کرده و اطراف پُستِ تیتانیوم فیوز می‌شود. دندان جایگزین کاملاً در استخوان جای گرفته و استحکام آن مانند دندان طبیعی – یا بیشتر از آن- می‌باشد.

 ایمپلنت دندانی در برابر پوسیدگی آسیب‌پذیر نمی‌باشد.

دندان های طبیعی معمولاً دچار پوسیدگی می‌شوند. باکتری‌های دهان همراه با قند موجود در غذاها و نوشیدنی‌ها اسید تولید می‌کنند. اسید مینای دندان را ضعیف کرده و منجر به پوسیدگی دندان می‌شود. در صورت عدم درمان، پوسیدگی می‌تواند باعث افتادن دندان شود. ولی ایمپلنت در برابر پوسیدگی آسیب‌پذیر نیست. اسید موجود در دهان نمی‌تواند پُست تیتانیومی و اباتمنت و تاج سرامیکی را از بین ببرد. بنابراین از این لحاظ ایمپلنت دندانی مستحکم‌تر و ماندگارتر از دندان طبیعی است.

 آیا امکان شکستن ایمپلنت وجود دارد؟ 

تیتانیوم دندانی در برابر شکستگی مقاوم است. در نتیجه معمولاً پُست و اباتمنت دچار شکستگی نمی‌شوند. اگرچه امکان شکستن تاج سرامیکی وجود دارد. ماده سرامیکی که برای ساختن تاج دندان استفاده می‌شود مستحکم می‌باشد ولی استحکام آن به اندازه دندان طبیعی نمی‌باشد. بنابراین مانند دندان طبیعی، نیروی بیش از حد می‌تواند باعث شکستگی تاج شود.در این صورت بایستی جایگزین شود. برای جلوگیری از شکستن تاج، از دندان های خود به عنوان ابزار استفاده نکنید. دندان های طبیعی یا ایمپلنت برای بازکردن در بطری یا جعبه ساخته نشده‌اند. از جویدن یخ و ناخن و شکستن مواد غذایی مانند گردو و فندق نیز باید خودداری کرد.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

عوارض جانبی ایمپلنت: شکست اجزای ایمپلنت، مشکلات لثه و عفونت

عوارض جانبی ایمپلنت شکست اجزای ایمپلنت، مشکلات لثه و عفونت

ایمپلنت  با ایجاد یکپارچگی استخوان برای رسیدن به ثبات و استحکام عمل می‌کند. وقتی برای مدت زمانی طولانی دندان‌ها از بین رفته باشند، بدن تصمیم می‌گیرد که برای حفظ دندان‌ها، دیگر نیازی به تقویت بافت استخوان فک نیست. برای افزایش بازدهی کلی بدن، کلسیم و فسفر را از فک به دیگر بخش‌های بدن انتقال می‌دهد که به این مواد معدنی نیاز دارند. در نتیجه استخوان فک دچار انحطاط می‌شود چون برای حفظ سلامت و استحکام استخوان، وجود کلسیم و فسفر ضروری است. پایین بودن استحکام استخوان می‌تواند مانع یکپارچگی استخوان می‌شود، بنابراین با نگرانی‌هایی در مورد موفقیت ایمپلنت دندان مواجه خواهیم شد. انجام یک پیوند استخوان می‌تواند استحکام استخوان را بهبود بخشد و احتمال موفقیت فرایند ایمپلنت دندان را هم افزایش دهد. بیماری‌های لثه هم مشکلی اساسی برای کاندیدهای ایمپلنت ایجاد می‌کنند. یکی از آثار پیرادندان‌آماس مزمن (بیماری لثه شدیدی که باعث از بین رفتن دندان‌ها می‌شود) زوال استخوان است. باکتری‌ها، بافت‌های پیوندی روی ریشه‌ دندان‌ها را از بین برده و همچنین لثه و استخوان را هم تخریب می‌کنند. بیماری‌های لثه می‌بایست قبل از کاشت ایمپلنت بررسی شوند.

کاشت دندان با ایمپلنت یکی از امن‌ترین و موثرترین فرایندها جهت بهبود لبخند بیمار است هنگامی که یک یا چند دندان از دست رفته باشند. ایمپلنت می‌تواند به تاج‌هایی دائمی، تجهیزات دندانی همچون بریج (پل) دندانی یا پروتز دندانی متصل شوند. استفاده از تاج‌های ثابت مزیتی جزئی به نسبت انواع متحرک آن دارند، چون پس از گذشت مدتی دیگر حتی متوجه نخواهید بود که دندان مصنوعی دارید. در بیشتر بیمارانی که جراحی ایمپلنت انجام می‌دهند، خطر بلند مدتی برایشان وجود ندارد. البته همچون هر جراحی دیگری خطرهایی ممکن است وجود داشته باشد. رایج‌ترین مشکلی که بیماران در کاشت ایمپلنت ممکن است با آن روبه رو شوند، ایجاد عفونت است. به هنگام جراحی برای دسترسی به استخوان فک، ناحیه لثه شما برش‌ داده می‌شود. هر زمانی که یک برش جراحی ایجاد می‌شود فرقی ندارد چه نوع جراحی باشد، در هر صورت احتمال بروز عفونت وجود دارد. علائم عفونت، ترشح مایعی چرکین، احساس مزه‌ای بد در دهان، قرمزی و تورم شدید در ناحیه برش هستند.

ایمپلنت های دندانی چه هستند؟


ایمپلنت های دندانی چه هستند؟

ایمپلنت دندان شامل یک پیچ کوچک تیتانیومی می‌شود که می‌تواند به عنوان جایگزینی برای ریشه دندان طبیعی از دست رفته عمل کند. این پیچ در استخوان فک بالا یا پایین جای می‌گیرد و پایه‌ای را برای دندان جایگزین شما فراهم می‌کند. ولی نگران نباشید، آن طور که به نظر می‌آید دردناک نیست. حین درمان، بیهوشی و بی حسی اعمال می‌شود تا درد بیمار در طول جراحی کاهش یابد و تا جای ممکن بیمار احساس راحتی داشته باشد. ایمپلنت دندان برای افرادی که یک یا چند دندانشان افتاده باشد ایده‌آل است. دندان جایگزین در ایمپلنت دندان همچون یک دندان طبیعی به نظر می‌رسد، یعنی بیمار همچون یک دندان طبیعی باید از آن‌ها هم مراقبت کند. این مراقبت‌ها شامل مرتب مسواک زدن، نخ دندان کشیدن و چک‌آپ دندان به موقع است. در صورت کاشت ایمپلنت دندانی، دندانپزشک دستورالعمل‌هایی در مورد مراقبت از آن را به شما ارائه می‌دهد؛ بنابراین می‌توانید به خوبی از دندان‌های کاشت شدهمراقبت کنید. ایمپلنت‌های دندانی یک عمر با شما خواهند بود بنابراین مراقبت از ‌آن‌ها اهمیت بالایی دارد.

مزایای ایمپلنت‌های دندانی چیست؟


ایمپلنت دندانی مزایای متعددی دارد از قبیل:

  • بهبود ظاهر و صدای شما
  • راحتی بیشتر
  • افزایش توانایی شما در جویدن و لذت بردن از غذا
  • حفاظت از استخوان فک و دندان‌ها
  • افزایش سلامت کلی دهان و دندان
  • ارزش بالا نسبت به هزینه‌های صرف شده چون ایمپلنت دندان یک عمر ماندگار خواهد بود

هر کسی برای انجام ایمپلنت دندان مناسب نیست و بستگی به سلامت فعلی دهان و دندان شما دارد. اگر می‌خواهید کاشت ایمپلنت انجام دهید، ابتدا به دندانپزشک مراجعه کنید تا مطمئن شوید کاندید مناسبی برای کاشت ایمپلنت هستید.

کاشت دندان با ایمپلنت و عوارض آن


کاشت دندان با ایمپلنت و عوارض آن

 مقاله‌های متعددی هستند که به تمجید از ویژگی‌های ایمپلنت دندانی  می‌پردازند، در کل کاشت ایمپلنت بنابه دلایلی که در پایین ذکر می‌شوند معمولا روش درمانی منتخبی برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته است:

  • کاشت ایمپلنت مانع روند زوال استخوان در محل دندان‌های از دست رفته می‌شود
  • ایمپلنت دندانی از دندان‌های هر دو طرف جای خالی دندان از دست رفته حمایت می‌کنند و مانع کشیده شدنشان به سمت آن فضای خالی می‌شوند
  • ایمپلنت از دندان پشت جای خالی دندان حمایت می‌کند و از پایین افتادن آن جلوگیری می‌کند
  • ایمپلنت‌های دندانی اغلب مقرون به صرفه‌ترین شیوه به حساب می‌آیند وقتی که زمان ماندگاری آن‌ها در نظر گرفته ‌شود

این اطلاعات کلی در اینترنت به وفور یافت می‌شوند بنابراین اینجا می‌خواهیم به بیان مواردی از مشکلات ایمپلنت بپردازیم. موارد زیر معایب ایمپلنت دندانی هستند:

  • یک فرایند جراحی است که نیاز به دوره بهبودی دارد
  • در ابتدا احتمالا هزینه‌های آن گران‌تر از دیگر روش‌های درمانی باشد
  • وجود معایب مکانیکی در اجزای ایمپلنت دندانی
  • شکستن تاج دندان

اجازه دهید هرکدام از این موارد را به طور جداگانه توضیح دهیم:

کاشت ایمپلنت با بخیه‌های بیشتری همراه خواهد بود، لازم است که پس از کاشت ایمپلنت بسیار مراقب باشید. توصیه می‌شود که غذاهای نرم و مقوی مصرف کنید و پس از کاشت ایمپلنت، دهانتان را هیدراته نگه دارید (لینک به مقاله طول عمر ایمپلنت). بهبودی دهان به طور ویژه‌ای سریع است. بنابراین پس از کاشت ایمپلنت خیلی زود به زندگی عادی بازمی‌گردید. در مواردی ممکن است استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت نداشته باشید. در چنین شرایطی احتمالا نیاز به پیوند یا تقویت استخوان باشد. این وضعیت نیاز به جراحی تهاجمی‌تری دارد و دوره بازیابی پس از جراحی هم طولانی‌تر است.

گران‌تر از دیگر روش‌های درمانی

در کوتاه مدت این مساله صحت دارد؛ جراحی، ساخت اجزای ایمپلنت و تاج دندان می‌تواند هزینه‌بردار باشد. ولی اگر این هزینه را به نسبت طول عمر ایمپلنت مثلا بیست سال در نظر بگیرید، می‌بینید که هزینه‌های آن چندان زیاد هم نیستند. برخی کلینیک‌ها ایمپلنت‌ را به صورت اقساطی هم ارائه می‌دهند. مردم اغلب به خرید خودروی اقساطی هم فکر می‌کنند در حالی که خودرو ماندگاری چندانی ندارد و 24 ساعت هم مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. ایمپلنت دندان سالیان درازی دوام می‌آورد و تمام وقت حتی زمانی که خوابیده اید هم مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین ارزش دارد که روی لبخندتان سرمایه گذاری کنید.

ایمپلنت دندان (لینک به مقاله انواع ایمپلنت) از اجزای زیر تشکیل شده است:

  • خود ایمپلنت که با جراحی درون استخوان قرار می‌گیرد
  • بخشی که به آن متصل می‌شود
  • پیچ اباتمنت که به تکیه گاه ایمپلنت وصل می‌شود و به نگه داری تاج دندان کمک می‌کند
  • تاج دائمی که روی اباتمنت (تکیه‌گاه) نصب می‌شود

برای هماهنگی ایمپلنت با شرایط بالینی شما، وجود این اجزا ضروری هستند اما ممکن است هر یک از اجزا دچار نقص شوند. در واقعیت احتمال موفقیت در بیشتر موارد بالای 90 درصد است.

شکستن تاج ایمپلنت

در ایمپلنت دندانی به نسبت اینکه قسمت تاج روی دندان طبیعی قرار گیرد، احتمال بروز شکستگی بالاتر است. در دندان طبیعی، زیرسازی طبیعی از طریق رباط‌هایی پریودنتال(اطراف دندانی) صورت گرفته است که در ایمپلنت دندانی وجود ندارد، یعنی فشار مستقیما روی تاج دندان اعمال می‌شود به جای اینکه جذب شود. اگر ایمپلنت دندانی دارید باید آگاه باشید که این تاثیر زیرسازی و جذب فشار در دندان‌تان کاهش یافته است.

واکنش بافت‌های نرم

برای بررسی و حفظ سلامت بافت‌های اطراف ایمپلنت، می‌بایست ابتدا درکی از آناتومی و بیماری‌های مربوط به اطراف دندان و ایمپلنت داشته باشید. بافت نرم سوپراکرستال متصل به اطراف دندان از بافت‌های پوششی و بافت‌های پیوندی تشکیل شده است. اتصال همی دسموزوم، اپیتلیوم جانکشنال دندان را به سطح دندان و بخش اپیکال را به لایه اپیتلیال (بافت پوششی) متصل می‌کند، فیبرهای لثه هم به صورت عمود درون لایه‌ای از سیمانی مخصوص قرار می‌گیرد. در اطراف ریشه هر دندان، رباط پریودنتال که یک بافت رشته‌ای ارتباطی است، همراه با  اجزای عصبی و عروقی حظور دارند که سیمان را به استخوان آلئولار وصل می‌کنند. دسته رشته‌های کلاژن از سطوح معدنی (رشته‌های شارپی) ایجاد شده‌اند که جهت ایجاد شبکه‌ای از رشته‌های به هم پیوسته مابین استخوان و سیمان، به رشته‌های مجاور می‌پیوندند. ضخامت یک رباط پریودنتال از 0.1 میلی‌متر تا 0.4 میلی‌متر با میانگین حدود 0.2 میلی‌‌متر است. از طرفی در ایمپلنت‌های دندانی به خاطر عدم حظور لایه‌ای سیمانی، در واقع بافتی پیوندی نرم هم وجود ندارد. اپیتلیوم جانکشنال از طریق همی دسموزوم به سطح ایمپلنت متصل می‌شود، اما رشته‌های لثه وارد ایمپلنت نمی‌شوند.

ناراحتی‌های عصبی عوارض جانبی مهمی پس از جراحی ایمپلنت هستند. داده‌های موجود نشان می‌‍دهد که این مساله بسیار غیرمعمول است و در بیشتر بیماران کاشت ایمپلنت، مساله‌ای زودگذر است. تحقیقات گسترده‌ای تنوع زیادی در تعداد دردهای عصبی (صفر تا 100 درصد) گزارش شده را نشان می‌دهد. میزان شیوع آن به عوامل مختلفی بستگی دارد: محل کاشت ایمپلنت، نوع عمل جراحی انجام شده، نوع طراحی آزمایشات، میزان حساسیت روش‌های آزمایش، شیوه اندازه‌گیری نتایج و نوع تعریف‌مان از مشکلات عصبی. شدت تاثیرگذاری آن روی زندگی بیمار و میزان احتمال نیاز به بررسی‌های بیشتر با استفاده از ضوابت معتبر در آزمایشات و بررسی نتایج به دست آمده تعیین خواهد شد.

از بین رفتن مداوم استخوان و یکپارچگی

از بین رفتن ایمپلنت ناشی از اختلال در یکپارچگی استخوان یا فقدان ادغام آن پس از کار گذاشتن ایمپلنت، مساله‌ای اثبات شده است. تخریب زودهنگام ایمپلنت احتمالا به خاطر اختلال سطح ایمپلنت در ادغام شدن با دیگر اجزای آن باشد در حالی که تخریب دیرهنگام ایمپلنت به عوامل مختلفی بستگی دارد. تخریب‌های دیرهنگام اغلب از طریق رادیوگرافی یا تست‌های حرکتی تشخیص داده می‌شوند. دلایل تخریب دیرهنگام ایمپلنت در شرایطی همچون کاهش استحکام استخوان‌ها، جای نگرفتن مناسب پروتز، انسداد، قرار گرفتن به شکلی غیرعادی و مسائل دیگری هستند که تخریب‌های دیرهنگام را به فشار زیاد بیومکانیکی نسبت می‌دهند. میزان تحمل فشار ایمپلنت‌ها نامشخص است، فشار بیش از حد ممکن است باعث ایجاد شکستگی‌هایی میکرومتری در محل اتصال استخوان به ایمپلنت شود که ممکن است از توان ترمیم و بازسازی استخوان‌ها خارج باشد. عوارض ناشی از آن می‌تواند خوردگی مداوم در حاشیه‌ی استخوان‌ها، از بین رفتن یکپارچگی و شکستگی ایمپلنت باشد.

در بررسی‌های مختلفی، شکستگی ایمپلنت گزارش شده است. بروز شکستگی در ایمپلنت به فشار بیش از حد روی استخوان ضعیف شده مرتبط بوده‌اند. بنابراین لازم است که مشکلات مکانیکی سریعا گزارش شوند. بررسی‌های مرتبط با پروتزهای دندانی شامل بازبینی طراحی پروتز و شیوه جفت شدن آن‌ها همچنین بررسی محل قرارگیری ایمپلنت‌های اضافه می‌شود. افزایش میزان نگهدارندگی و پشتیبانی ایمپلنت از پروتز، فرسودگی و خمیدگی اجزای فلزی مربوطه را کاهش می‌دهد. اگر دندان‌های ثابت کاشت شده با سه ایمپلنت به صورت سه پایه پشتیبانی شوند، میزان فشار و نیروی وارده به حداقل می‌رسد. قرار دادن دو ایمپلنت برای جایگزینی یک دندان آسیا هم می‌تواند راه مناسبی باشد.

شل شدن پیچ

در طول سال‌ها سازندگان، اجزای ایمپلنت را بهبود بخشیده‌اند تا مشکل شل شدن پیچ را کاهش دهند. برای رفع مشکلات مربوط به بی‌ثباتی در اتصال، پیچ اباتمنت هم در شکل و هم در ساختار تکامل یافته اند. رفتن به سمت پیچ‌هایی از آلیاژ طلا، استحکام موثر بیشتری برای تحمل فشاری بیشتر را ایجاد کرده است چون طلا ضریب شکنندگی کمتری نسبت به تیتانیوم دارد. جهت کاهش ضریب شکنندگی، روانکارهای خشک هم به پیچ‌های اباتمنت اعمال شده‌اند. داده‌های گزارش شده به افزایشی موثر در میزان فشار قابل تحمل پیچ‌ها اشاره دارند. البته اثبات و تایید کامل تاثیرگذاری این فناوری روی ایجاد ثبات در اتصال پیچ هنوز نیاز به بررسی‌های مستقل و آزمایش‌های بالینی دارد. شل شدن پیچ اغلب در معاینات بعدی با تست‌های حرکتی یا رادیگورافی تشخیص داده می‌شوند. شل شدن پیچ می‌تواند باعث بروز مشکل برای بیمار و پزشک شود اما مهم‌تر اینکه، برخی معتقد اند شل شدن پیچ‌ها نشانه‌ای از تخریب و مشکلی قریب‌الوقوع در دیگر اجزای ایمپلنت است. علائم و شرایط بالینی که باعث تشدید شل شدن پیچچ‌ها می‌شوند، هنوز برای محققان نامشخص است. با این حال سفت کردن مرتب پیچ‌ها در معینات بعدی و بررسی‌های مجدد  توصیه می‌شود.

عوارض مرتبط با سیمان کاری

سیمان کاری در ترمیم ایمپلنت‌ها، ممکن است برای جبران ایرادات پروتز مناسب به نظر آید. البته مشکل اساسی موجود در این فرایند نداشتن قابلیت بازیابی است. برخی پزشکان برای رفع این مشکل از سیمان‌های موقت استفاده می‌کنند اما موفقیت چندانی هم کسب نکرده‌اند. سیمان کاری مجدد غیرمترقبه، مشکل بزرگی برای بیمار و پزشک خواهد بود. به علاوه در بلند مدت ایمپلنت ممکن است نیاز به بهبود یا بازبینی داشته باشد که سیمان موقت این امکان را فراهم نمی‌د. دیگر تجهیزات نگهدارنده همچون پیچ‌های کناری یا کامپوزیت‌ها‌ جدیدترین گزینه‌ها برای عمل‌های زیبایی و قابل بازیابی هستند.

عوارض جانبی ایمپلنت دندان


عوارض جانبی ایمپلنت دندان

ایمپلنت دندانی از تیتانیوم گرید پزشکی ساخته می‌شود، به طور شگفت‌انگیزی بدن با این ماده را جسمی خارجی نمی‌داند، به همین دلیل است که ایمپلنت دندانی به طور کامل با فک ادغام می‌شود. تنها عارضه جانبی کاشت ایمپلنت دندانی عفونت محل ایمپلنت پس از جراحی یا مشکل در ایمپلنت و اجزای تشکیل دهنده آن پس از کاشت است که قبلا درمورد آن‌ها صحبت کردیم. خطر مواجه شدن با یکی از این عوارض جانبی با سیگار کشیدن افزایش می‌یابد، بنابراین بسیار توصیه می‌شود که جهت افزایش احتمال موفقیت‌آمیز بودن کاشت ایمپلنت از سیگار کشیدن خودداری کنید.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

بر خلاف دندان‌های طبیعی، ایمپلنت‌های دندانی دچار پوسیدگی نمی‌شوند. البته ممکن است دچار عفونت شوند. ایمپلنت‌های دندانی هم دقیقا همچون دندان‌های طبیعی به جمع شدن پُژّک‌های دندان حساس هستند. اگر تاج ایمپلنت دندانی همچون دندان‌های طبیعی تمیز نشوند، این تجمع پژک‌ها لثه را دچار مشکل می‌کنند. این مشکل می‌تواند باعث ایجاد التهاب شده و منجر به عفونت لثه یا استخوان فک شود. این مشکل با عنوان پری ایمپلنیت شناخته می‌شود. اگر این التهاب به موقع بررسی و درمان شود می‌توان از تخریب ایمپلنت پیشگیری کرد. ولی اگر این مشکل رها شود و پیشرفت کند، ممکن است هر یک از ایمپلنت‌ها را درگیر کرده و مجبور به کشیدن آن‌ها شوید. به همین دلیل می‌بایست مرتب به دندانپزشک مراجعه کنید (همان طور که برای دندان‌های طبیعی هم باید مرتب به پزشک مراجعه کرد) تا مطمئن شوید که بهداشت دهانتان به صورتی است که در معرض این مشکل قرار ندارید. افراد دیابتی و سیگاری بیشتر در معرض ابتلا به پری ایمپلنتیت هستند.

 علائم مشکل در ایمپلنت دندان


علائم رایج مربوط به وجود مشکل در ایمپلنت دندانی شامل درد، ایجاد حساسیت، تورم و قرمزی در لثه اطراف ناحیه کاشت ایمپلنت هستند. در موارد شدید ممکن است با لق شدن ایمپلنت مواجه شوید. معاینات و بازبینی‌های مرتب در بیمارانی که کاشت ایمپلنت انجام داده‌اند، این عوارض جانبی را به حداقل رسانده یا از بروز آن‌ها جلوگیری می‌کند. این معاینه‌ها معمولا شامل تخمین میزان رضایت بیمار، بهداشت دهان، جفت بودن دندان‌ها، ثبات ایمپلنت و پروتزها، سلامت کلی بافت‌های پری ایمپلنت نرم و سخت و انجام رادیوگرافی می‌شود.

” کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”