پروتز دندان و مراقبت از آن

ایمپلنت دندان نوعی پایه تیتانیومی سازگار با سلول های بدن است. از ایمپلنت های دندانی به عنوان جایگزینی مناسب و دائمی به جای یک یا چند دندان از دست رفته استفاده می شود. پس از قراردادن ایمپلنت توسط دندانپزشک در داخل استخوان فک، با استخوان سازی سلول های استخوان ساز در سطح ایمپلنت، استخوان فک به ایمپلنت جوش می خورد. فرآیند جوش خوردن معمولا 3 تا 4 ماه طول کشیده، سپس قسمت تاج و روکش دندان ساخته شده و بر روی پایه قرار می گیرد.
از هر زاویه ای که شما به این موضوع بنگرید، ایمپلنت بهترین انتخاب برای جایگزینی دندان های از دست رفته شما است.
زیبایی : ایمپلنت کاملا شبیه دندان خودتان خواهد بود و از آنجا که با استخوان فک درگیر می شود، مانع از تحلیل استخوان و لثه می شود که در سایر روش های قبلی ( دست دندان و یا بریج) از عوارض این درمان ها می باشد. به هر حال کسی متوجه نخواهد شد که شما یک دندان جایگزین دارید.
حفظ ساختمان دندان های مجاور : در این روش دندان های مجاور تراشیده نمیشوند و دچار پوسیدگی های بعدی نخواهند شد.
اعتماد به نفس : به طور یقین با استفاده از ایمپلنت احساس بهتری نسبت به خود، خنده و صحبت کردن دارید.
قابل اعتماد : درصد موفقیت ایمپلنت های دندانی بسیار بالا است و بهترین انتخاب برای جایگزینی دندان از دست رفته شما است. بر خلاف ادعاهای خلاف واقع گذشته در این رابطه، درصد موفقیت ایمپلنت نسبت به سایر روشهای جایگزینی دندان، بسیار بالاتر است و از آنجا که بدنه ایمپلنت از تیتانیم خالص ساخته می شود، واکنشی به صورت رد پیوند وجود نخواهد داشت.
عوارض اولیه پس از جراحی نصب ایمپلنت مانند سایر جراحی‌هاست که شامل درد، تورم و احساس سوزش در محل جراحی می‌شود، اما در صورت توجه‌نکردن ساختار فک و محل قرارگیری سینوس‌ها‌ از سوی دندانپزشک، ایمپلنت ممکن است وارد فضای سینوس شود که علاوه بر درد و تورم منجر به سینوزیت حاد نیز می‌شود.
ایمپلنت در فک پایین نیز در محل جراحی ممکن است به عصب این ناحیه صدمه بزند که علائم آن به صورت بی‌حسی لب پایین و چانه و حتی گاهی درد‌های غیرعادی تظاهر پیدا می‌کند. در مواردی، اگر صدمه شدید باشد عارضه بی‌حسی غیر قابل بازگشت و نیازمند جراحی‌های میکروسکوپیک برای پیوند عصب خواهد بود.

درد پس از جراحی

باید توجه داشت که پدیده درد پس از جراحی در افراد مختلف بسته به آستانه تحریک و تحمل هر شخص، متفاوت است. بر این اساس، نمی‌توان در مورد میزان درد پس از هر جراحی از جمله جراحی کاشت دندان یک حکم کلی صادر کرد.
عوامل جسمی و همچنین روانی در بروز شدت درد بسیار موثر تلقی می‌شود و میزان نیازمندی به داروهای ضد درد و گاهی آرامبخش را در افراد گوناگون، متفاوت می‌سازد.
شدت درد و تورم بعد از عمل کاشت ایمپلنت به عوامل مختلفی از جمله نحوه جراحی از سوی جراحان، دستکاری نسوج نرم و سخت، برندگی و میزان استهلاک ابزار و دریل‌های جراحی و… بستگی دارد. در بعضی موارد نیز بیماری‌های سیستمیک و عادات خاص بیمار، موجب شکست در موفقیت کاشت ایمپلنت‌ها می‌شود.
مهم‌ترین این عوامل شامل بیماری دیابت پیشرفته و غیر کنترل شده، کمبود قدرت دفاعی بدن، سرطان‌های ناحیه دهان یا نواحی دیگر بدن که موجب تضعیف قدرت دفاعی شده باشد، شیمی‌درمانی نزدیک به زمان جراحی ایمپلنت، پوکی شدید استخوان، اختلالات شدید ریوی، کلیوی و کبدی، اختلالات خونی و انعقادی، استفاده بیش از حد از دخانیات و سیگار، بیماری‌هایی نظیر پارکینسون شدید و نیز اختلالات روانی می‌شود.

مراقبت هاي بعد از جراحي كاشت ايمپلنت

1. همانطور كه پس از شكستگي استخوان، قطعات استخوان را بهم متصل مي كنند (مثال گچ مي گيرند) و به بيمار مي گويند كه ناحيه تحت هيچ فشاري قرار نگيرد. همين نكته اساسي را در كاشت دندان بايد مراعات گردد.
2. ايمپلنتهاي دنداني به سه روش كاشته مي شوند:
الف: ايمپلنتهاي دو مرحله اي:
ايمپلنت در استخوان فك قرار ميگيرد و لثه روي آن بخيه زده مي شود. لذا بعد از جراحي، ايمپلنت داخل دهان مشاهده نمي گردد. در اين حالت ايمپلنت  زير لثه قرار دارند تا تحت هيچ نوع فشاري قرار نگيرند. پس از 3 ماه جهت ايمپلنت هاي فك پايين و 6 ماه جهت ايمپلنت هاي كاشته شده در فك بالا، لثه بطور محدود دوباره شكافته مي شود. با قرار دادن قسمت برون فكي ايمپلنت سر ايمپلنت از لثه خارح مي شود و قابل رويت است. يك الي دو ماه جهت ترميم دوباره لثه بدور قطعه ايمپلنتي كه از لثه خارج شده است نياز مي باشد. در مرحله بعدي قالبگيري جهت ساخت روكش متصل به ايمپلنت انجام مي پذيرد. بطور خلاصه معمولا جهت فك پايين 5 ماه و جهت ايمپلنتهاي فك بالا 8 ماه طول مي كشد تا بتوان از ايمپلنت ها بعنوان يك دندان قالب گرفت.
براي حفظ ظاهر بيمار معمولا در صورت نياز يك پروتز دندان موقت متحرك كه شبها بايد از دهان خارج شود به بيمار تحويل داده مي شود.
ب: ايمپلنتهاي يك مرحله اي:
ايمپلنت در استخوان فك قرار مي گيرد و قسمتي از ايمپلنت از لثه خارج است و لثه بدور ايمپلنت در همان مرحله اول جراحي بخيه زده مي شود. در اين روش درماني امكان تحويل دادن يك پروتز متحرك موقت مشكل تر مي شود و چون قسمت قابل رويت بوسيله پيچ به ايمپلنت متصل است، احتمال شل شدن پيچ وجود دارد.
پس از 3 ماه جهت ايمپلنت هاي فك پايين و 6 ماه جهت ايمپلنت هاي كاشته شده در فك بالا،‌ قالبگيري جهت ساخت روكش اصلي شروع مي گردد. معمولا در صورت نياز يك پروتز موقت متحرك كه شبها بايد از دهان خارج شود به بيمار تحويل داده مي شود.
ج: ايمپلنتهايي كه بلافاصله تحت فشار قرار مي گيرند Immediate Load (روش مدرن):
ايمپلنت در استخوان فك قرار مي گيرد و بلافاصله يك روكش موقت پلاستيكي (آكريلي) با رنگ دندان بر روي ايمپلنت قرار مي گيرد. اما هنوز اتصال ايمپلنت به استخوان برقرار نگرديده و استخوان ترميم نيافته است لذا اين روكش ها جهت تامين زيبايي موقت بيمار و ترميم زيباتر لثه ساخته مي شود و تحمل فشار را ندارد. پس از 3 ماه جهت ايمپلنت هاي فك پايين و 6 ماه جهت ايمپلنت هاي فك بالا،بيمار نبايد از غذاهاي سخت استفاده نمايد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>