انواع مختلف ایمپلنت دندان تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت

انواع مختلف ایمپلنت دندان: تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت


انواع مختلف ایمپلنت دندان تفاوت در جنس، سایز، نوع اتصال و کاشت

استفاده از ایمپلنت‌های دندانی  به خصوص اگر فرد یک یا چند دندان خود را در تصادف از دست داده باشد می‌تواند یک راه عالی برای به دست‌آوردن مجدد اعتماد به نفس باشد. بسیاری افراد، ممکن است با استفاده از دندانهای مصنوعی معمول احساس خوبی نداشته باشند و یا نتوانند درست غذا را بجوند. چه به دلیل مسائل پزشکی و چه زیبایی، چنانچه می‌خواهید از ایمپلنت‌های دندان استفاده کنید دو نوع مختلف از ایمپلنت‌ها وجود دارد که استفاده از آنها کاملا بی خطر است.

  • ایمپلنت‌های اندواستیل: این نوع ایمپلنت‌ها از طریق جراحی داخل استخوان فک قرار داده می‌شوند. پس از اینکه بافت لثه التیام پیدا کرد باید جراحی دیگری برای اتصال رابط‌ به ایمپلنت انجام شود.
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل: ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل شامل یک اسکلت فلزی هستند که داخل استخوان فک درست زیر بافت لثه قرار داده می‌شود. با ترمیم دهان، اسکلت فلزی به استخوان فک جوش می‌خورد و رابط‌های متصل‌شده به آن از طریق لثه‌ها به سمت بیرون قرار می‌گیرند. در نهایت دندانهای مصنوعی روی این رابط‌ها قرار داده می‌شوند.
ایمپلنت‌های دندانی جایگزین‌های مصنوعی برای ریشه‌های دندانی هستند. ایمپلنت‌های دندانی معمولا از تیتانیوم یا آلیاژهای آن ساخته می‌شوند. برای افزایش پایداری ایمپلنت و ترکیب آن با استخوان، سطح ایمپلنت با مواد مختلفی پوشانده شود. چندین نوع ایمپلنت دندانی وجود دارد اما انواعی که امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند استوانه‌ای شکل یا مخروطی شکل هستند و در واقع شکلی مشابه ریشه دندان طبیعی دارند. روکش یا سایر موارد (بریج، پروتز، غیره) روی ایمپلنت‌های دندانی تثبیت می‌شوند. ترمیمی که روی ایمپلنت قرار می‌گیرد می‌تواند ثابت یا متحرک باشد.

سطح ایمپلنت دندانی


سطح ایمپلنت دندانی

ایمپلنت‌های امروزی سطحی دارند که در تماس با استخوان قرار می‌گیرد. این سطح ایمپلنت شکلی راه‌راه دارد که این شکل خاص باعث می‌شود سلول‌های استخوانی با سهولت بیشتری روی آن قرار گیرند و به این ترتیب ایمپلنت می‌تواند داخل استخوان ادغام شود. سطحی که در تماس با لثه قرار دارد درخشان و صاف است و سلول‌های اپی‌تلیال به آن چسبیده و فضای اطراف گردن ایمپلنت را پر می‌کنند.. تکنولوژی امکان ایجاد سطوح راه‌راه را (در حد نانو و میکرو) فراهم کرده است. بنابراین سلول‌های استخوانی قادرند با حداکثر قابلیت خود به ایمپلنت بچسبند. هرچه سطح راه‌راه با دقت بیشتری ساخته شود کیفیت ایمپلنت دندانی بالاتر می‌رود چرا که وجود چین‌خوردگی‌ها سطح تماس بین استخوان و ایمپلنت افزایش پیدا کرده، استخوان و ایمپلنت به صورت یک‌دست‌تری با یکدیگرترکیب می‌شوند و به این ترتیب پایداری مکانیکی و بیولوژیک ایمپلنت در استخوان افزایش می‌یابد.

اجزای مختلف یک ایمپلنت دندان 


ایمپلنت دندان  شامل چندین جزء است: خود ایمپلنت، اباتمنت (رابط اتصال ایمپلنت به تاج ) و تاج دندان.

روش های اتصال اجزای ایمپلنت متفات می باشد که در ادامه به آن میپردازیم:

 روکش‌هایی که روی ایمپلنت چسبانده می‌شوند 

روکش‌هایی که روی ایمپلنت چسبانده می‌شوند

یکی از راه‌هایی که از طریق آن روکش دندان به ایمپلنت دندانی متصل می‌شودچسباندن آن روی یک قطعه حدواسط(اباتمنت پروتزی) است. اباتمنت پروتزی به ایمپلنت پیچ می‌خورد و روکش با استفاده از چسب(سیمان دندانی) روی آن تثبیت می‌شود. استفاده از این روش یک راه عالی برای قرار دادن روکش در ایمپلنت دندانی تکی است ولی باید با احتیاط زیادی انجام شود زیرا در لحظه چسبیدن باقیمانده یا اضافه‌های چسب می‌توانند به زیر لثه تراوش کنند و با گذشت زمان به ایمپلنت صدمه وارد کنند. گاهی اوقات ممکن است تمیز کردن روکش مشکل باشد، ممکن است سیمان از بین برود یا روکش شکسته/گم شود.

روکش‌هایی که روی ایمپلنت پیچ می‌خورند

روکش‌هایی که روی ایمپلنت پیچ می‌خورند

دومین روش برای چسباندن یک روکش دندان به ایمپلنت پیچ کردن آن است. بنابراین روکش مستقیما روی ایمپلنت پیچ می‌خورد و سوراخ قرارگیری پیچ تثبیت‌کننده با ماده مسدودکننده(پرشدگی) متناسب با رنگ دندان پوشانده می‌شود. مزیتی که دارد این است که امکان برداشتن آن در زمان مورد نیاز (مانند نیاز به تمیزکردن حرفه‌ای، تعمیرات کوچک و غیره) وجود دارد. از معایب آن این است که این پیچ کوچک تحت تاثیر فشار بالا ضعیف می‌شود و باید به صورت دوره‌ای با استفاده از کلیدهای مخصوص و آچارهای تنظیم شده سفت شود.

انواع مختلف ایمپلنت های دندان 


انواع مختلف ایمپلنت های دندان

بیش از 60 شرکت ایمپلنت‌های دندانی و یا مواد به کار رفته در ساخت ترمیم‌های دندانی که روی این ایمپلنت‌ها قرار می‌گیرند را تولید می‌کنند. در نتیجه، دندانپزشکان گزینه‌های زیادی برای انتخاب درمان درست مطابق با نیازهای ویژه بیمار دارند. اگرچه، باید این نکته نیز مد نظر قرار داده شود که چنانچه کارگذاشتن ایمپلنت توسط یک دندانپزشک انجام شود و برای تعمیر آن به دندانپزشک دیگری مراجعه کنید دندانپزشک جدید ممکن است تجربه کمتری داشته باشد یا به مواد استفاده شده توسط دندانپزشک قبلی دسترسی نداشته باشد.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع روند کاشت 


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع روند کاشت

ایمپلنت‌های دندانی معمولا بر پایه نوع روش مورد استفاده برای قرار دادن آنها طبقه‌بندی می‌شوند: دو مرحله یا تک مرحله

  • ایمپلنت‌های دو مرحله: روش دو مرحله‌ای شامل جراحی برای قرار دادن ایمپلنت داخل استخوان فک و بستن بافت لثه با استفاده از بخیه است. چندین ماه پس از ترمیم، یک عمل جراحی جزئی برای متصل کردن اباتمنت و روکش انجام می‌شود.
  • ایمپلنت‌های اندواستیل(Endosseous): اندواستیل‌ها رایج‌ترین نوع مورد استفاده در روش‌های دو مرحله‌ای کاشت ایمپلنت هستند. این ایمپلنت را به روش جراحی مستقیما داخل استخوان فک قرار میدهند. ایمپلنت‌های اندواستیل به عنوان یک روش جایگزین برای بریج یا دندانهای مصنوعی متحرک مورد استفاده قرار می‌گیرند، ایمپلنت‌های اندواستیل شامل انواع پیچی (رزوه‌دار)، استوانه‌ای(صاف) یا تیغه‌دار هستند.
  • ایمپلنت‎‌های دندانی تک مرحله: روش تک مرحله شامل قرار دادن ایمپلنت‌ بلندتر داخل فک از طریق جراحی است. ایمپلنت روی استخوان فک قرار می‌گیرد سپس بافت لثه روی ایمپلنت با استفاده از بخیه بسته می‌شود ولی سر ایمپلنت بیرون باقی می‌ماند. پس از چند ماه که محل ترمیم شد، اباتمنت و روکش موقت بدون نیاز به جراحی برای خارج کردن سر ایمپلنت روی آن سوار می‌شوند.
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل: این نوع ایمپلنت‌ها معمولا برای عملهای یک مرحله ای استفاده میشوند. ایمپلنت‌های ساب‌پریواستیل داخل بافت لثه روی استخوان فک قرار داده میشود. رابط از لثه بیرون میزند تا ترمیم را نگه دارد. مزیت اصلی این نوع ایمپلنت این است که میتواند دندان مصنوعی را برای افرادی که ارتفاع استخوانی کافی ندارند، محکم نگه دارد.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع متصل کننده 


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس نوع متصل کننده

ایمپلنت‌ها ممکن است بر پایه شکل و نوع سرشان نیز طبقه‌بندی شوند. در همه ایمپلنت‌ها ترمیم یا اباتمنت به سر ایمپلنت متصل شده یا پیچ می‌خورند. سه نوع اتصال دهنده اصلی وجود دارد:

  • متصل کننده شش ضلعی داخلی: شکلی شش ضلعی دارند. یک اتصال‌دهنده شش ضلعی داخلی یک سوراخ در سر ایمپلنت است که در آن اباتمنت ترمیم پیچ می‌خورد.
  • متصل کننده شش ضلعی خارجی: این مورد نیز شکلی شبیه شش ضلعی دارد و این اتصال دهنده‌ها در راس ایمپلنت قرار می‌گیرند.
  • اتصال‌دهنده‌های هشت‌ضلعی داخلی: شکلی هشت ضلعی دارند، یک اتصال دهنده هشت ضلعی داخلی به شکل  سوراخی در سر ایمپلنت دندانی است که اباتمنت ترمیم در آن پیچ می‌شود.

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس سایز


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس سایز

راه دیگر برای دسته‌بندی ایمپلنت‌ها بر اساس سایز آنها است که مشخص می‌کند ایمپلنت‌ها معمولا کجای دهان می‌توانند قرار بگیرند. معمولا فاصله‌ دندانها و میزان در دسترس بودن استخوان تعیین می‌کند که ایمپلنت چه اندازه‌ای داشته باشد.

  • سطح استاندارد: ایمپلنت‌های دندانی استاندارد قطری بین 5/3 تا 2/4 میلی‌متر دارند. این ایمپلنت‌ها بیشتر در قسمت جلوی دهان قرار داده می‌شوند.
  • سطح پهن: ایمپلنت‌های دندانی با سطح پهن قطری معادل 5/4 تا 6 میلی‌متر دارند و برای دندانهای عقب مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  • مینی‌ایمپلنت‌های دندان: مینی‌ایمپلنت‌های دندانی بسیار نازک هستند و مقاومت کمی دارند. این ایمپلنت‌ها در فضاهای کم بین دندانها(مثلا به جای دندانهای پیشین جانبی) مورد استفاده قرار می‌گیرند. استفاده از آن در فضاهای دیگر توصیه نمی‌شود(ممکن است بشکند). از این نوع ایمپلنت‌ در مواردی چون تثبیت دندانهای مصنوعی متحرک(دنچور متحرک روی ایمپلنت‌های اوردنچور)، در افراد مسن، زمانی که نیروی جویدن خیلی بالا نباشد، به عنوان ایمپلنت‌های موقت یا در بیمارانی که بافت استخوانی مورد نیاز برای پشتیبانی از ایمپلنت های معمولی را ندارند استفاده می‌شود.

 

دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس جنس


دسته بندی ایمپلنت ها بر اساس جنس

اگرچه بیشتر ایمپلنت‌های دندانی از تیتانیوم ساخته شده‌اند اما سطح ایمپلنت (که طول عمر ایمپلنت و پایداری درمان را تحت تاثیر قرار می‌دهد) می‌تواند متغیر باشد. یک سطح متخلل نسبت به سطح ماشین‌شده و صاف سطح تماس بیشتری با استخوان دارد. سایر سطوح شامل سطح شن‌پاشی شده یا اسید خراش داده و زبری سطح ، سطح تیتانیومی با اسپری پلاسما و پوشش هیدروکسی اپاتیت با اسپری پلاسما هستند.

  • ایمپلنت‌های دندانی از جنس تیتانیوم: ایمپلنت‌های دندانی از جنس تیتانیوم رایج‌ترین نوع ایمپلنت‌های دندانی هستند و امکان اتصال بخش تاج دندان به بالای ایمپلنت را فراهم می‌کنند. این مورد مقرون به صرفه‌ترین گزینه جایگزینی است.
  • ایمپلنت‌های دندانی سرامیکی: ایمپلنت‌های دندانی سرامیکی از اکسید زیرکونیا که سفیدرنگ است ساخته می‌شوند. معمولا در مواردی که زیبایی اهمیت است مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع ایمپلنت‌ها گران‌تر از ایمپلنت‌های دندانی ساخته شده از تیتانیوم هستند.

دسته بندی انواع ایمپلنت بر اساس شکل ریشه


دسته بندی انواع ایمپلنت بر اساس شکل ریشه

ایمپلنت‌های دندانی به شکل ریشه یکی از محبوب‌ترین انواع ایمپلنت‌ها در دنیا هستند. ممکن است استوانه‌ای شکل، صاف و یا مارپیچی و مخروطی باشند.

ایمپلنت های قدیمی که دیگر کاربرد ندارد


ایمپلنت های قدیمی که دیگر کاربرد ندارد

  • ایمپلنت‌های تیغه‌دار
  • ایمپلنت‌های ساب‌پریوستئال
  • میله ثابت شده به استخوان
  • ایمپلنت‌های Transosseus

اگرچه استفاده از این نوع ایمپلنت‌ها در زمان خود معقول و منطقی بود اما این نوع ایمپلنت‌ها دیگر بیش از این مورد استفاده قرار نمی‌گیرند(تیغه‌دار، ساب‌پریوستئال) یا استفاده از برخی از آنها محدود شده است. ایمپلنت‌های میله ثابت شده به استخوان و انواع transosseus–در موارد شدید آتروفی استخوانی زمانی که بیمار نمی‌تواند پیوند استخوان انجام دهد مورد استفاده قرار می‌گیرند.

دیگر انواع ایمپلنت های دندانی


ایمپلنت‌هایی که بیشترین استفاده را دارند اندازه‌ای مشابه با اندازه دندان طبیعی دارند. از این نوع ایمپلنت‌ها برای جایگزینی یک یا تعداد بیشتری دندان استفاده می‌شود. برای جایگزینی تعداد بیشتر دندانها، ایمپلنت‌ به صورت بزرگتر ساخته می‌شود. این ایمپلنت‌ها از طریق پیچ‌های فلزی که داخل استخوان تعبیه می‌شوند روی خط آرواره پیچ می‌خورند. برای جایگزینی چند دندان، ایمپلنت‌های بیشتری نیاز است. برای جایگزینی همه دندانها حداقل چهار ایمپلنت و گاهی اوقات هشت ایمپلنت نیاز است. این تعداد بسیار کمتر از تعدادی است که در گذشته استفاده می‌شد.

مینی‌ایمپلنت‌ها کسری از میلی‌متر کوچکتر از ایمپلنت‌های رایج هستند. در آنها از پیچ‌های کوچکتری استفاده می‌شود و فضای کمتری اشغال می‌کنند. میکروایمپلنت‌ها کوچکتر از مینی ایمپلنت‌ها هستند اما استفاده از آنها رایج نیست. زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرند که فضای بین دندانی بسیار کم است اما بیمار ترجیح می‌دهد یک دندان بسیار محکم داشته باشد تا یک بریج لق.

بریج ثابت

اگرچه بریج با ایمپلنت متفاوت است ولی بریج‌هایی هستند که با ایمپلنت حمایت می‌شوند. این نوع بریج‌ها مانند انواع قبلی خود روی دندانهای اطراف قسمت بدون دندان تکیه نمی‌کنند در عوض  کاملا بوسیله ایمپلنت حمایت می‌شوند. گاهی اوقات از این نوع ایمپلنت برای حمایت از بریج‌های متحرک که در صورت تمایل از دهان خارج می‌شوند نیز استفاده می‌شود. این نوع بریج می‌تواند به راحتی توسط خود بیمار مجددا به سر جای خود برگردانده شود.

اوردنچورها

اوردنچور زمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد که بیمار همه دندانهای خود یا همه دندانها در یک فک را از دست داده است. اوردنچور از لثه و استخوان در برابر اثرات منفی دنچورها محافظت می‌کند. ساییده شدن دندانهای مصنوعی روی خط لثه باعث تحلیل رفتن استخوان می‌شود اما می‌توان با استفاده از یک ایمپلنت دندانی از بروز چنین مشکلی جلوگیری کرد. ایمپلنت طبق معمول داخل استخوان قرار می‌گیرد و دنچور را بالای خط لثه نگه می‌دارد و به این ترتیب از استخوان زیر آن محافظت می‌کند.

زمانی که دندانها نیاز است به اطراف حرکت داده شوند و کمی تغییر مکان بدهند ایمپلنت‌ها می‌توانند به عنوان یک لنگر عمل کنند و این اطمینان را به وجود می‌آورند که دندانها به سمت محل مورد نظر حرکت داده می‌شوند. در ارتودنسی نیز نیاز به کمی حرکت دادن دندانها برای ردیف کردن بهتر دندانها است. برای اطمینان از اینکه دندانها بیش از حد انتظار حرکت نکنند و ردیف‌شدگی مورد نظر حاصل می‌شود از ایمپلنت‌های دندان برای محکم کردن دندانها در سر جای خود و جلوگیری از حرکات اضافی استفاده می‌شود.

گاهی اوقات، میکروایمپلنت‌ها برای محکم‌کردن بریج‌های موقتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نوع بریج به جای دندان‌هایی که قرار است در آینده نزدیک در دهان قرار داده شوند مورد استفاده قرار می‌گیرد. زمانی که دندانها آماده شدند و دهان ترمیم پیدا کرد می‌توان میکروایمپلنت‌ها را خارج کرد و از ایمپلنت‌های با اندازه استاندارد استفاده کرد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>